Enrico Ruggeri — Il cielo di ghiaccio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il cielo di ghiaccio" van Enrico Ruggeri.
Songteksten
Occhi bagnati di pioggia sui tram e le macchine
e scende la sera su tutta la gente che spera
e i marciapiedi riflettono lampade alte su strade e cortili
e sguardi di noia e rancore su modi gentili
e le ragazze hanno fretta di andare non parlano
solo vedendo il telefono gli occhi sorridono
sotto a gli ombrelli c'è un’anima sola che adesso vorrebbe partire
ma per sognare davvero bisogna dormire
ed una sete di vita che passa le nuvole in cerca del sole
ed una voglia infinita che prende alla gola e non trova parole
il cielo è di ghiaccio basterebbe un abbraccio
troppe volte lasciati soli
tra le pieghe del cuore la realtà
troppe volte feriti
ma stupiti e confusi
o delusi e lontani
dammi ancora le mani da stringere posso portarti via ancora?
madri accarezzano figli perché si addormentino
guardano fuori pensando a quand’erano sole
quando la vita sembrava un’incognita senza una strada sicura
ora la vita normale la nuova avventura
ma quel pensiero di andare lontano rimane alla stesa fermata
un’emozione che scivola piano alla fine di questa giornata
il cielo è di ghiaccio basterebbe un abbraccio
troppe volte lasciati soli
tra le pieghe del cuore la realtà
troppe volte feriti
ma stupiti e confusi
o delusi e lontani
dammi ancora le mani da stringere posso portarti via ancora?
dammi ancora le mani da stringere posso portarti via ancora?
Songtekstvertaling
Regen natte ogen op trams en auto ' s
en die des avonds nederdaalt bij hen, die hopen.
en de trottoirs reflecteren hoge lampen op straten en binnenplaatsen
en ziet eruit als verveling en wrok op vriendelijke manieren
en de meisjes hebben haast om te gaan praten
alleen de ogen van de telefoon zien glimlachen
onder de paraplu ' s zit een ziel die nu wil vertrekken.
maar om te dromen moet je echt slapen.
en een dorst naar leven die de wolken passeert op zoek naar de zon
en een eindeloze drang die naar de keel grijpt en geen woorden vindt
de lucht is ijs genoeg een knuffel
te vaak alleen gelaten
tussen de vouwen van het hart realiteit
te vaak gewond
maar verbaasd en verward
of teleurgesteld en afstandelijk
geef me je handen om weer te schudden kan ik je weer meenemen?
moeders strelen kinderen om in slaap te vallen
ze kijken uit denkend aan toen ze alleen waren.
toen het leven een onbekende leek zonder een veilige weg.
nu het normale leven het nieuwe avontuur
maar die gedachte om ver te gaan blijft bij dezelfde halte.
een emotie die langzaam wegglijdt aan het eind van deze dag
de lucht is ijs genoeg een knuffel
te vaak alleen gelaten
tussen de vouwen van het hart realiteit
te vaak gewond
maar verbaasd en verward
of teleurgesteld en afstandelijk
geef me je handen om weer te schudden kan ik je weer meenemen?
geef me je handen om weer te schudden kan ik je weer meenemen?