Enrico Ruggeri — Il capitano songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il capitano" van Enrico Ruggeri.
Songteksten
Ho costeggiato dirupi profondi,
seguendo sirene di mari di mondi.
Ho capito la notte più nera cercando le tracce di vita.
Ed ho avuto compagni di strada,
perduti a contare le stelle coi tempi scaduti,
che dentro alla cenere trovano pace da sempre sognata.
E tenendo le porte comunque socchiuse
ho lasciato persone ferite e deluse nel viaggio.
Quando volevo partire, quando morivo di nostalgia.
Quando volevo tornare, quando volevo cambiare.
Ho camminato su lame taglienti,
malgrado le corde strappate coi denti
e le bende macchiate di sangue più rosso del vino bevuto.
Ed ho visto coprire di terra gli amici
portando orgoglioso le mie cicatrici,
giocando la vita a bruciare del tempo per niente perduto.
E tenendo le mani mai troppo pulite
ho lasciato persone ferite sparite nel viaggio.
Quando volevo partire, quando morivo di nostalgia.
Quando volevo tornare, quando volevo cambiare.
E ora che sono più solo di prima,
la barca nel porto legata alla cima
è uno scheletro nero antracite che dondola lento sul mare.
E consegno i peccati ad un Dio sconosciuto
che spero non sappia di come ho vissuto
e conosca soltanto il dolore provato nel farmi lasciare,
di quando, guardando quegli occhi per terra,
ho portato persone alla guerra mettendole in viaggio.
Quando volevo partire, quando morivo di nostalgia.
Quando volevo tornare, quando volevo cambiare.
(Grazie a rs staff per questo testo)
Songtekstvertaling
Ik heb diepe kliffen gerold.,
ik volg sirenes van wereldzeeën.
Ik begreep de donkerste nacht op zoek naar sporen van leven.
En ik had medereizigers,
verloren om de sterren te tellen met verlopen tijd,
in de as vinden ze rust waar ze altijd van gedroomd hebben.
En de deuren op een kier houden
Ik liet mensen gekwetst en teleurgesteld achter in de reis.
Toen ik wilde vertrekken, toen ik stierf aan nostalgie.
Toen ik terug wilde komen, toen ik wilde veranderen.
Ik liep op scherpe messen.,
ondanks de touwen gescheurd met de tanden
en met bloed besmeurde verband roder dan dronken wijn.
En ik zag mijn vrienden bedekt met vuil
trots draag ik mijn littekens,
spelen van het leven om tijd te branden voor niets verloren.
En je handen nooit te schoon houden
Ik heb gewonden als vermist achtergelaten.
Toen ik wilde vertrekken, toen ik stierf aan nostalgie.
Toen ik terug wilde komen, toen ik wilde veranderen.
En nu ik meer alleen ben dan voorheen,
de boot in de haven vastgebonden aan de top
het is een antraciet zwart skelet dat langzaam over de zee schommelt.
En ik geef mijn zonden over aan een onbekende God.
dat ik hoop dat je niet weet hoe ik leefde
en weet alleen de pijn die het voelde om me te laten vertrekken,
wanneer, kijkend naar die ogen op de grond,
Ik bracht mensen naar de oorlog door ze mee te nemen op reis.
Toen ik wilde vertrekken, toen ik stierf aan nostalgie.
Toen ik terug wilde komen, toen ik wilde veranderen.
(Dank aan RS personeel voor deze tekst)