Enrico Macias — Aux Talons De Ses Souliers songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Aux Talons De Ses Souliers" van Enrico Macias.
Songteksten
Les rues les jours de marché
Piquantes et bariolées
Parfumées d’orange et de piments
Un régiment d’oliviers
Bordé de citronniers
Avec une maison devant
Mes premiers joies du coeur
Devant un champs de fleur
Sont marquées de rose et d’amitié
Quand j'évoque ces instants
Je sens que mon accent
Revient comme il était avant
On emporte un peu sa ville
Aux talons de ses souliers
Quand pour vivre plus tranquille
On doit tout abandonner
Les arcades tamisées
Où les petits cafés
Semblent s’allonger sur les trottoirs
La vieille maison de pierre,
Le coin de cimetière
Où dort notre page d’histoire
Les couleurs de la montagne
Sous le ciel qui s’enflamme
Par le feu tout proche du désert
C’est autant de souvenirs
Qu’on ne peut pas détruire
Pourtant ils nous ont fait souffrir
On emporte un peu sa ville
Aux talons de ses souliers
Quand pour vivre plus tranquille
On doit tout abandonner
Que l’on vive n’importe où
L’accent nous suit partout
Comme une ombre doublée d’un miroir
On le porte comme un drapeau
Planté sur chaque mot
Depuis qu’on a pris le départ
On emporte un peu sa ville
Aux talons de ses souliers
Quand pour vivre plus tranquille
On doit tout abandonner
On emporte un peu sa ville
Aux talons de ses souliers
Et pour vivre plus tranquille
On doit tout recommencer
Songtekstvertaling
The streets on market days
Pittig en kleurrijk
Geurstoffen met sinaasappel en Spaanse peper
Een regiment olijfbomen
Begrensd door citroenbomen
Met een huis voor
Mijn eerste vreugde van het hart
Voor een bloemenveld
Zijn gemarkeerd met roze en vriendschap
Als ik deze momenten vermeld
Ik voel dat mijn accent
Keert terug zoals het was.
We nemen een beetje zijn stad mee
Op de hielen van zijn schoenen
Wanneer om rustiger te leven
We moeten het allemaal opgeven.
De zeven arcades
Waar kleine cafés
Lijkt op de stoep te liggen.
Het oude stenen huis,
De begraafplaats hoek
Waar onze geschiedenispagina slaapt
De kleuren van de berg
Onder de hemel die ontbrandt
Bij het vuur nabij de woestijn.
Het zijn zoveel herinneringen.
Dat we niet kunnen vernietigen
Toch lieten ze ons lijden.
We nemen een beetje zijn stad mee
Op de hielen van zijn schoenen
Wanneer om rustiger te leven
We moeten het allemaal opgeven.
Dat we overal wonen
Het accent volgt ons overal.
Als een schaduw met een spiegel
We dragen het als een vlag
Geplant op elk woord
Sinds we begonnen
We nemen een beetje zijn stad mee
Op de hielen van zijn schoenen
Wanneer om rustiger te leven
We moeten het allemaal opgeven.
We nemen een beetje zijn stad mee
Op de hielen van zijn schoenen
En om vrediger te leven
We moeten opnieuw beginnen.