Emmanuel Moire — Les vivants songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les vivants" van Emmanuel Moire.
Songteksten
Je ne suis pas cet homme
Le regard dans le vide
Qui semble faire la somme
De chacune de ses rides
Je ne suis pas celui
Qui boit l’eau des fontaines
Et ne mange que la nuit
Toujours en file indienne
Et pourtant, et pourtant…
Je ne suis pas ce môme
Qui du fond de son lit
Ne croit plus aux fantômes
Mais déjà aux profits
Je ne suis pas cette fille
Qui attend maintenant
Que des malheurs habille
D’un billet en sortant
Je ne suis pas ce fils
Qui depuis fait semblant
De peur qu’on le maudisse
Puisqu’il aime autrement
Je ne suis pas ce poing
Ni ces bras de courage
Qui retombent un matin
D’avoir perdu la rage
Et pourtant, et pourtant…
Je ne suis pas cette main
Qui s’accroche au grillage
Empêchant son destin
De finir le voyage
Je ne suis pas cette voix
Qui se tait et se donne
A l’heure de faire un choix
A la mauvaise personne
Je ne suis pas ce gosse
Qu’on déguise en soldat
Ni sa main sur la crosse
Quand il appuie son doigt
Je ne suis pas ce frère
Sans aucun lien de sang
Sauf celui qui fait taire
La gorge d’un innocent
Et pourtant, et pourtant…
Je ne suis pas cette femme
Qui va donner la vie
A une petite Illane
Ou Yaël ou Julie
Je ne suis pas ce père
Qui découvre son enfant
Et ne sait plus quoi faire
A part rire en pleurant
Et pourtant, et pourtant…
Je suis ce que nous sommes
Et nous somme les vivants
Songtekstvertaling
Zo ben ik niet.
De blik in de leegte
Wie lijkt de som te doen
Van elk van zijn rimpels
Ik ben het niet.
Degene die uit bronnen water drinkt.
En alleen ' s nachts eten.
Nog steeds in de Indiaanse rij
En toch, en toch…
Zo ben ik niet.
Die van onder in zijn bed
Geloof niet meer in geesten.
Maar nu al winst maken
Ik ben niet dat meisje.
Wie wacht er nu?
Laat ongeluk zich kleden.
Uit een ticket
Ik ben niet die zoon.
Wie heeft sindsdien gedaan alsof
Opdat wij hem niet vervloeken.
Daar houdt hij van.
Ik ben niet die vuist.
Noch die wapens van moed.
Die terugval op een ochtend
Om de woede te hebben verloren
En toch, en toch…
Ik ben niet zo ' n hand.
Die aan de draad vastklampt
Het voorkomen van zijn lot
Om de reis af te maken
Ik ben niet die stem.
Die zwijgt en geeft
Tijd om een keuze te maken
Aan de verkeerde persoon
Zo ben ik niet.
Laten we ons vermommen als soldaat.
Noch zijn hand op de kont.
Als hij op zijn vinger drukt
Ik ben niet die broer.
Zonder enige bloedverbinding
Behalve degene die zwijgt.
De keel van een onschuldige
En toch, en toch…
Ik ben die vrouw niet.
Wie zal leven geven
Een beetje Illane
Of Yaël of Julie
Ik ben niet die Vader.
Wie ontdekt zijn kind
En weet niet meer wat te doen
Behalve lachen en huilen.
En toch, en toch…
Ik ben wie we zijn.
En wij zijn de levenden.