Emilie Autumn — Goodbye songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Goodbye" van Emilie Autumn.
Songteksten
And so I’ve said too much and not enough
And so the play is finally at an end
You never had the care to call my bluff
And so I must be pleased to be your friend
But what, then, was the purpose of this game?
I never really had a chance to win
It’s true, I rather like who I became
But what am I to do with who I’ve been?
For I may wish to meet myself someday
Among the ashes of a fire long dead
To see my shadow there and hear it say
That it was happy with the life it led
What emptiness awaits me? This I fear
Far more than any peril I might face
My purpose in this world became less clear
When you were taken from your cherished place
Within my wishing heart and went your way
So willingly it almost makes me ill
To think it never crossed your mind to stay
Pushes the dagger deep, completes the kill
And yet how much of this was done by me?
Had I the courage, would you still have flown?
How sad to think this was not destiny
But my mistake, yet how could I have known?
Now here is my dilemma, as it seems:
Do I accept the score that fate has set
And calmly watch the passing of my dreams,
Or do I dare to place another bet:
That where the curtain falls another rises?
If I am wrong, then strike me for my sins
But I believe our acts and thin disguises
Were but a prologue to what now begins
Songtekstvertaling
En dus heb ik te veel gezegd en niet genoeg.
En dus is het stuk eindelijk afgelopen.
Je hebt nooit de zorg gehad om mijn bluf aan te pakken.
En dus moet ik blij zijn om je vriend te zijn.
Maar wat was dan het doel van dit spel?
Ik heb nooit echt een kans gehad om te winnen.
Het is waar, ik vind het leuk wie Ik geworden ben.
Maar wat moet ik doen met wie ik ben geweest?
Want misschien wil ik mezelf ooit ontmoeten
Tussen de as van een vuur dat al lang dood is.
Om mijn schaduw daar te zien en het te horen zeggen
Dat het gelukkig was met het leven dat het leidde
Welke leegte wacht me? Dat vrees ik.
Veel meer dan welk gevaar dan ook.
Mijn doel in deze wereld werd minder duidelijk.
Toen je uit je geliefde plaats werd gehaald
In mijn wenshart en ging jouw kant op.
Zo gewillig maakt het me bijna ziek.
Te denken dat het nooit bij je opgekomen is om te blijven.
Duwt de dolk diep, vervolledigt het doden
En toch hoeveel van dit is gedaan door mij?
Had ik de moed gehad, had je dan nog gevlogen?
Hoe triest om te denken dat dit niet het lot was.
Maar mijn fout, maar hoe kon ik het weten?
Dit is mijn dilemma, zoals het lijkt. :
Accepteer ik de score die het lot heeft bepaald?
En rustig kijken naar het voorbijgaan van mijn dromen,
Of durf ik nog een weddenschap te plaatsen:
Dat waar het gordijn valt, een ander opkomt?
Als ik het mis heb, sla me dan voor mijn zonden.
Maar ik geloof in onze daden en dunne vermommingen.
Waren slechts een proloog naar wat nu begint