Елена Камбурова — Елка (вальс с чертовщиной) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Елка (вальс с чертовщиной)" van Елена Камбурова.
Songteksten
Только заслышу польку вдали,
Кажется, вижу в замочною скважину:
Лампы задули, сдвинули стулья,
Пчелками кверху порх фитили,
Масок и ряженых движется улей.
Это за щелкой елку зажгли.
Великолепие выше сил
Туши и сепии и белил,
Синих, пунцовых и золотых
Львов и танцоров, львиц и франтих.
Реянье блузок, пенье дверей,
Рев карапузов, смех матерей.
Финики, книги, игры, нуга,
Иглы, ковриги, скачки, бега.
В этой зловещей сладкой тайге
Люди и вещи на равной ноге.
Этого бора вкусный цукат
К шапок разбору рвут нарасхват.
Душно от лакомств. Елка в поту
Клеем и лаком пьет темноту.
Все разметала, всем истекла,
Вся из металла и из стекла.
Искрится сало, брызжет смола
Звездами в залу и зеркала
И догорает дотла. Мгла.
Мало-помалу толпою усталой
Гости выходят из-за стола.
Шали, и боты, и башлыки.
Вечно куда-нибудь их занапастишь.
Ставни, ворота и дверь на крюки,
В верхнюю комнату форточку настежь.
Улицы зимней синий испуг.
Время пред третьими петухами.
И возникающий в форточной раме
Дух сквозняка, задувающий пламя,
Свечка за свечкой явственно вслух:
Фух. Фух. Фух. Фух.
Songtekstvertaling
Hoor gewoon een polka in de verte,
Ik denk dat ik door het sleutelgat kan kijken.:
De lampen werden uitgeblazen, de stoelen werden teruggeduwd.,
Bijen fladderden door de wicks,
Maskers en mummers bewegende korf.
Het was achter de scheur dat de kerstboom werd aangestoken.
De pracht gaat mij te boven.
Inkt, Sepia en witwas,
Blauw, karmozijnrood en goud
Leeuwen en dansers, leeuwinnen en razend.
Het brullen van blouses, het zingen van deuren,
Het gebrul van baby ' s, het gelach van moeders.
Datums, boeken, spellen, NOGA,
Naalden, tapijten, racen, rennen.
In dit sinistere zoete bos
Mensen en dingen staan op gelijke voet.
Deze borium heerlijke gekonfijte vrucht
Op caps snij scheur in grote vraag.
Stoffig met snoepjes. Kerstboom in het zweet
Lijm en lak drinken de duisternis.
Alles geveegd, alles verlopen,
Allemaal metaal en glas.
Fat sparkles, hars spatten
Sterren in de hal en spiegels
En het brandt af. Mist.
Beetje bij beetje is het publiek moe.
De gasten verlaten de tafel.
Sjaals, laarzen en hoeden.
Je krijgt ze altijd ergens.
Luiken, poorten en deuren aan haken,
In de bovenste kamer staat het raam wijd open.
Straten van winterblauwe angst.
Tijd voor de derde hanen.
En in het raamkozijn
De geest van de tocht die de vlam blaast,
De kaars voor de kaars luidop:
Oef. Oef. Oef. Oef.