Eleanoora Rosenholm — Maailmanloppu songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Maailmanloppu" van Eleanoora Rosenholm.
Songteksten
aamunkoin myötämetsän viertäpyöräilen,
polku rantaan laskee kaarrellen,
kuin neito sadun oisin, heiniin pitkäkseni käyn ja itsestäni nautin
orvokin pientareelta poimin kuivuneen, eväskoriin lasken
hiuksillain kuuma tuuli leikkii lailla rakastajan jonka hetki sitten jätin
ääntäkään ei metsän takaa kuulu, värjekään ei liiku meri tyyni
rinnassain rauhan tunnen, kaiken leimahtavan näen tuhon alun ilmiliekkiin
kasvoillain tunnen ilmakehän polttavan,
kuolonhuudot kuulen kantavan lahden laitamilta,
kauhun haistan, pelon veren kielelläni maistan
viimeinkin se maailmanloppu tuli, kuori maan liian antelias suli
tuhon tuliseinät kaiken turhan kelvineillään polttaa pois
kärsiväisten rukouksia, tuhkaa, kirkunaa
tulenlieskat polttaa alleen anelevat, maailmanloppu tuli vihdoinkin,
ihmiskunta laavavirtaan suli
pyörälläin meren viertäpoljen kiehuvaa,
kalat kuolleet rantaan huuhtoutuu
kilikelloani soitan kiitokseksi kaiken turhan lakaisusta
voimalan horisontissa nään sortuvan, väen rukouksineen kaatuvan
näen tulimyrskyn taivaanrannan ylle lopulliseen tuhoon innostuvan
retki tääodotettu viimeiseksi jää, hymyn jälkeen jätän hellimmän
orvokkia vieläkerran haistan, kirsikoita koristani maistan
vihdoinkin koitti tuhon aamu kaunehin, lasin sille nostan liekkeihin poljen
ne avosylin luokseen laskee, valo painuu vihdoin mailleen maaten
viimeinkin se maailmanloppu tuli, kuori maan liian antelias suli
tuhon tuliseinät kaiken turhan kelvineillään polttaa pois
kärsiväisten rukouksia, tuhkaa, kirkunaa
tulenlieskat polttaa alleen anelevat, maailmanloppu tuli vihdoinkin,
ihmiskunta laavavirtaan suli
End of the World
With the Aurora I cycle along the forests edge
a curving path leads to the shore
like a damsel from a fairytale, I lay down in the hay and enjoy myself
I pick a dried violet from the bank, I lay down my basket
the hot wind plays with my hair like the lover I just left
there is no sounds behind the forest, the sea is completely still
I feel peace in my chest, I see everything flash in to the
flames of the beginning of the annihilation
on my face I feel the burning atmosphere,
I hear the screams of death carried from the fringes of the bay
I can smell the horror, taste the fear and blood on my tongue
at last the end of the world came, the shell of the earth too generous melt
the firewalls of destruction burn away all that’s useless with their kelvins
prayers of the suffering, ash, shrieks
flames bury the begging, the end of the world came at last,
humanity drowned in a stream of lava
on my bicycle, I cycle next to the boiling sea,
dead fish wash in to the shore
I ring the bell as a thank you for sweeping away all that’s useless
I see a power plant collapse in the horizon, people fall with their prayers
I see a storm of flames in the skyline get carried away into a final wave of destruction
this long awaited excursion shall be the final, I leave behind a smile most
gentle
once more I smell the violet and taste a cherry from my basket
at last the end of the world came, the shell of the earth too generous melt
the firewalls of destruction burn away all that’s useless with their kelvins
prayers of the suffering, ash, shrieks
flames bury the begging, the end of the world came at last,
humanity drowned in a stream of lava
Songtekstvertaling
bij dageraad, zal ik in het zachte bos draaien.,
het pad naar de kust valt gebogen,
als een maagd in een sprookje, ga ik liggen en geniet ik van mezelf
Ik pakte een gedroogde viooltje aan de zijkant, de lunchmand aan het tellen.
met haar speelt de hete wind als een geliefde die ik net verliet
er is geen geluid van achter het bos, geen geluid van de zee.
in de borst voel ik vrede, alles brandt ik zie het begin van vernietiging in de vlam
op mijn gezicht voel ik de atmosfeer branden.,
ik hoor doodskreten uit de buitenwijken van de baai.,
Ik ruik terreur, ik proef het bloed van angst op mijn tong.
eindelijk kwam het einde van de wereld. de aardkorst smolt te gul.
de muren van het vuur van vernietiging met al hun ijdele Kelvin ' s branden weg
gebeden van de zieken, as, kreten
de vlammen van vuur branden de bedelaars af, het einde van de wereld kwam eindelijk,
de mensheid in de lavastroom smolt
op mijn fiets kookt het zilveren pedaal van de zee.,
dood aangespoelde vis
mijn kilicello ik bel u om u te bedanken voor alles tevergeefs te vegen.
aan de horizon van de centrale zie ik de mensen vallen met hun gebeden
Ik zie een vuurstorm over de skyline, gretig voor de uiteindelijke vernietiging.
Ik vertrek aan het einde van de reis. na een glimlach, zal ik de zachtste verlaten.
viooltjes ruiken nog steeds, kersen van mijn mandsmaak
eindelijk kwam de morgen van de vernietiging mooi, het glas waarop ik de vlam zal verheffen
ze vallen met open armen, het licht valt eindelijk op hun land.
eindelijk kwam het einde van de wereld. de aardkorst smolt te gul.
de muren van het vuur van vernietiging met al hun ijdele Kelvin ' s branden weg
gebeden van de zieken, as, kreten
de vlammen van vuur branden de bedelaars af, het einde van de wereld kwam eindelijk,
de mensheid in de lavastroom smolt
Einde van de wereld
Met de Aurora rij ik langs de bosrand
een gebogen pad leidt naar de kust
als een jonkvrouw uit een sprookje, lig ik in het hooi en geniet ik van mezelf
Ik kies een gedroogde viooltje uit de bank, Ik leg mijn mand neer
de hete wind speelt met mijn haar als de minnaar die ik net verliet
er is geen geluid achter het bos, de zee is helemaal stil
Ik voel vrede in mijn borst, Ik zie alles flitsen in de
vlammen van het begin van de vernietiging
op mijn gezicht voel ik de brandende atmosfeer,
Ik hoor het geschreeuw van de dood, gedragen vanuit de rand van de baai.
Ik kan de verschrikking ruiken, de angst proeven en bloed op mijn tong
eindelijk kwam het einde van de wereld, de schelp van de aarde te gul smelt
de firewalls van vernietiging branden alles weg wat nutteloos is met hun kelvins.
gebeden van het lijden, ash, krijst
vlammen begraven het bedelen, het einde van de wereld kwam eindelijk,
de mensheid verdronk in een stroom van lava.
op mijn fiets, fiets ik naast de kokende zee,
dode vissen spoelen naar de kust
Ik bel als bedankje om alles weg te vegen wat nutteloos is.
Ik zie een krachtcentrale instorten in de horizon, mensen vallen met hun gebeden
Ik zie een storm van vlammen in de skyline ... zich meeslepen in een laatste golf van vernietiging.
deze langverwachte excursie zal de laatste zijn, Ik laat een glimlach het meest achter
zacht
nogmaals ruik ik het viooltje en proef een kers uit mijn mand
eindelijk kwam het einde van de wereld, de schelp van de aarde te gul smelt
de firewalls van vernietiging branden alles weg wat nutteloos is met hun kelvins.
gebeden van het lijden, ash, krijst
vlammen begraven het bedelen, het einde van de wereld kwam eindelijk,
de mensheid verdronk in een stroom van lava.