Eisregen — Tot/Untot songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tot/Untot" van Eisregen.

Songteksten

Es ist das Fleisch, das mich verachtet.
Verseuchtes Blut, kontaminiert.
Der Wege Land wird abgerechnet.
Dort, wo der Tod im Takt pulsiert.
Ich schau mir selbst beim Sterben zu,
brauch keinen Spiegel, der es mir zeigt.
Ein Blick an mir selbst herunter
macht mich für den Tod bereit.
… aller Macht.
Seine Ankunft vorbereitet.
… dass ich darauf warte,
dass er durch die Tore schreitet.
Denn mein Körper ihm geöffnet,
sperrangelweit bis an den Rand.
Doch wird dies nur den Schmerz beenden.
Der jene Sinne in mir fand.
Hab mir mein eigenes Grab geschaufelt.
Hinter dem Haus im Hackebeil.
der Boden hart und festgefroren,
denn der Frühling ist noch weit.
Und so geh ich in den Garten,
trete langsam vor das Loch.
Hat lang genug auf mich gewartet,
weil mein Herz noch immer pocht.
Kann mich kaum mehr aufrecht halten.
Jeder Nerv nach Ruhe schreit.
Selbst der Tod hat mich verraten,
doch nun ist es an der Zeit.
Leg mich hinein in Mutter Erde.
Mein Platz im Leben ist ein Grab.
Spür, wie die Kälte in mich dringt.
… Fieber zarter???
Meine Augen werden trübe,
doch zum Glück sie nicht mehr reicht.
Doch so bleiben nur Sekunden,
bis der Glanz aus ihnen weicht,
doch dann spür ich jenes Feuer
und voller Grauen wird mir klar.
Jener Biss, der mich???
macht etwas anderes für mich wahr.
Dann plötzlich setzt der Herzschlag aus,
doch mein Leib sich bald erhebt.
Steigt unbeholfen aus dem Grabe,
weil der Tod ihn neu belebt.
Tod ist relativ… scheiße.
(Dank an Flo für den Text)

Songtekstvertaling

Het is het vlees dat me veracht.
Besmet bloed, besmet.
De manier waarop Land is geregeld.
Waar de dood pulseert naar de beat.
Ik zie mezelf sterven.,
je hebt geen spiegel nodig om het me te laten zien.
Een blik op mezelf
bereid me voor op de dood.
... van alle macht.
Zijn aankomst is voorbereid.
... dat ik er op wacht.,
dat hij door de poorten loopt.
Omdat mijn lichaam zich voor hem opende.,
Gapend wijd naar de rand.
Maar dit zal alleen de pijn beëindigen.
Die die zintuigen in mij vonden.
Ik heb mijn eigen graf gegraven.
Achter het huis in de Hackebeeil.
de grond hard en bevroren,
want de lente is nog ver weg.
En dus ga ik de tuin in.,
stap langzaam voor het gat.
Hij heeft lang genoeg op me gewacht.,
omdat mijn hart nog steeds klopt.
Je kunt me bijna niet meer overeind houden.
Elke zenuw schreeuwt om rust.
Zelfs de dood heeft me verraden.,
maar nu is het tijd.
Zet me in Moeder Aarde.
Mijn plaats in het leven is een graf.
Voel hoe de kou me doordringt.
... Koorts zachter???
Mijn ogen zijn troebel,
maar gelukkig is het niet langer genoeg.
Maar er blijven maar enkele seconden over.,
totdat de glans hen verlaat,
maar dan voel ik dat vuur
en vol verschrikking realiseer ik me.
Die beet die me beet???
laat iets anders voor me uitkomen.
Dan plotseling stopt de hartslag,
maar mijn lichaam komt snel op.
Komt onhandig op uit het graf.,
omdat de dood hem tot leven wekt.
De dood is relatief... onzin.
(Dank aan Flo voor de tekst)