Ефрем Амирамов — Высоцкому songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Высоцкому" van Ефрем Амирамов.
Songteksten
В полях Вселенной звёзды зацвели…
Ночь безразмерна, как чёрные колготки
На пухлых ляжках матушки Земли.
Ночь, зацепись о гвоздь рассвета… тресни…
Или на завтра цвет прибереги…
Владимира Семёновича песни
Со скрипом выпрямляют мне мозги…
И я с трудом приподнимаю кости
В пустой и тесной комнате один,
Во мне сейчас от боли много злости,
Я в вас её бросаю, гражданин.
Ведь вы — Высоцкий, признанный народом,
А званиями он Вас не отличал,
Я ж пацаном ещё с себе подобным сбродом
Лишь ваши песни день и ночь мычал.
Вы ж посыпали ими, словно солью,
Глубокие овраги свежих ран,
Они остались слишком ясной болью
В избитых грешных душах каторжан.
Зачем с шутов Вы рвать вдруг стали маски,
Слепому пальцем тыкали в бельмо,
И из души так щедро брали краски,
Чтоб показать обычное дерьмо?
Под лавры пряча лысины и спины,
По миру шлялись лицемер и трус,
А Вы от первой песни до кончины,
Несли венец терновый, как Иисус.
Скажите мне, кому всё было надо?
Я ваше слово жрал, как свежий хлеб,
Теперь я голоден… Вас нет…
Осталась правда,
Запущенная в жизнь под ширпотреб.
Всегда богата темами помойка,
Проходит жизнь — и всё труднее ждать…
У нас была большая перестройка,
Где Вас посмертно стали награждать…
Смазлива жизнь и дьявольски спесива…
То розы — дрянь… То гады — хороши,
А мне для плоти не хватает пива,
И новой Вашей песни для души.
Songtekstvertaling
In de velden van het universum bloeiden de sterren…
De nacht is dimensieloos, als zwarte panty ' s
Op Moeder Aarde ' s dikke dijen.
Nacht, Vang de nagel van de dageraad ... scheur…
Of bewaar de kleur voor morgen.…
Liederen van Vladimir Semjonovitsj
Ze zetten mijn hersenen recht Met een kraak.…
En ik kan nauwelijks de botten optillen
In een lege en krappe kamer alleen,
Ik heb veel woede in me op dit moment van de pijn,
Ik gooi het naar jou, burger.
Je bent tenslotte Vysotsky, erkend door het volk. ,
En zijn titels Ik heb je niet onderscheiden,
Ik ben nog steeds een kind met mijn eigen soort gepeupel.
Alleen je liedjes mompelden dag en nacht.
Je sprenkelt ze, zoals zout. ,
Diepe ravijnen van verse wonden,
Ze bleven te duidelijk een pijn
In de verslagen zondige zielen van veroordeelden.
Waarom haal je plotseling de maskers van de hansworsten af?,
Een blinde man werd in de ogen gestoken met een vinger.,
En van de ziel zo gul nam verf,
Om de gebruikelijke dingen te laten zien?
Onder de lauweren die kale plekken en ruggen verbergen,
Een hypocriet en een lafaard zwierven de wereld rond,
And you from the first song to the end,
Ze droegen de kroon van doornen zoals Jezus.
Vertel me, wie had alles nodig?
Ik heb je woord opgegeten als vers brood.,
Nu heb ik honger.…
De waarheid blijft,
Gelanceerd in het leven onder consumptiegoederen.
Altijd rijk aan onderwerpen afval,
Het leven gaat voorbij en het wordt moeilijker om te wachten…
We hadden een grote heropbouw.,
Waar je postuum werd beloond…
Het leven is mooi en duivels arrogant.…
De rozen zijn waardeloos. de klootzakken zijn goed.,
Ik heb niet genoeg bier voor mijn vlees.,
En je nieuwe lied voor de ziel.