Ефрем Амирамов — Тюрьма songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Тюрьма" van Ефрем Амирамов.
Songteksten
Меняет жизнь людей из века в век.
Всё лучшее гниёт в них изнутри.
А это пишет вам не человек,
А заключённый камеры два — три.
Меня от мира прячут сто дверей,
Скрывает небо трёх решёток сталь,
Вы в зоопарке видели зверей,
У нас одна судьба, одна печаль.
Давно забыл о нас свободный свет,
Который всем тюрьму соорудил…
На все вопросы слышишь только «нет»…
Любой ответ, другой уже забыл.
Электролампы негасимый свет
В душе страдальцев не рассеет мрак,
И каждый день я слышу, словно бред:
«Братва, найдите хоть чуть-чуть табак»…
Нет табака… и ты прогулку ждёшь,
Чтоб жадным взглядом подметать углы,
Где ты случайно, может быть, найдёшь
Чужой окурок с каплями слюны.
Под лязг запоров, открывают дверь…
Прогулка… Ах, какая благодать!
Но даже если болен ты теперь,
Начальник всё же заставляет встать.
По коридорам гулким нас ведут
Два пса: пёс — человек и пёс цепной…
Отстанешь, то облают, загрызут…
У нас же руки, как свобода за спиной.
Вот ты отстал и ощутил толчок,
Ты к этому привык и перенёс,
Но всё равно успел поднять «бычок»,
Что вышвырнул плевком туберкулёз.
Да, полчаса прогулки впереди.
Но только больно на небо смотреть…
Три шага слева, справа, позади,
А сверху небо всё в стальную сеть…
Желательно не говорить, не петь…
Но песня вырывается сама
Под вопли «мусоров» и их угроз…
И видят все, как рушится тюрьма
От человечьих, детских, женских слёз…
Прогулки, дворик снова нем и пуст,
И двери камер снова на засов,
И нары туже впитывают грусть
Под мерный стон охрипших голосов.
Одна еда, одна беда на всех…
Как прыщ, расцвёл гомосексуализм…
И лишь одно здесь вызывает смех:
Когда мы говорим про гуманизм…
Давай поговорим про гуманизм…
Songtekstvertaling
Verandert het leven van mensen van eeuw tot eeuw.
Het beste is om er van binnenuit in te rotten.
En dit is geen persoon die naar je schrijft.,
En de gevangene in cel twee of drie.
Honderd deuren verbergen me voor de wereld,
Verbergt de hemel van drie staven staal,
Heb je dieren gezien in de dierentuin?,
We hebben één lot, één verdriet.
De vrije wereld is ons allang vergeten.,
Die een gevangenis voor iedereen bouwde.…
Alle vragen worden beantwoord met " nee»…
Hoe dan ook, de andere is al vergeten.
Niet-af te stoten elektrische lampen
In de ziel van hen die lijden zal de duisternis niet verdrijven.,
En elke dag hoor ik als een delirium:
"Jongens, neem op zijn minst een beetje tabak»…
Geen tabak... en je wacht op een wandeling,
Om hoeken te vegen met een hebzuchtig oog,
Waar vind je toevallig
Iemands sigarettenpeuk met speeksel.
Onder het slot, open de deur.…
Lopen ... Ah, wat een zegen!
Maar zelfs als je nu ziek bent,
De baas laat je nog steeds opstaan.
Ze leiden ons door de echoende gangen.
Twee honden: dog-man en dog chain…
Als je achterblijft, zullen ze blaffen en bijten.…
Onze handen zijn als vrijheid achter onze rug.
Dus je viel achter en voelde de duw,
Je went eraan en verdraagt het.,
Maar toch slaagde hij erin om de " bull»,
Dat hij tuberculose heeft uitgespuugd.
Ja, een half uur lopen.
Maar het doet alleen pijn om naar de hemel te kijken…
Drie stappen links, rechts, achter,
En van boven de hemel alles in een stalen net…
Het is raadzaam niet te spreken, niet te zingen…
Maar het lied breekt uit zichzelf
Onder het geschreeuw van "vuilnis" en hun bedreigingen…
En ze zien allemaal hoe de gevangenis instort.
Van mensen, kinderen, vrouwen tranen…
Lopen, de binnenplaats is stil en weer leeg,
En de celdeuren zijn weer vergrendeld,
En de bedden absorberen het verdriet meer strak
Op een gestage kreun van Hese stemmen.
Eén eten, één vloek voor iedereen.…
Als een puist, bloeide homoseksualiteit op.…
En slechts één ding hier veroorzaakt gelach:
Als we praten over humanisme…
Laten we het over humanisme hebben.…