Eduardo Gatti — El Abrazo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El Abrazo" van Eduardo Gatti.
Songteksten
En la esquina sudoeste
Vive Amanda entre sus libros
Elegante y despeinada a esa hora
Con su tesoro de ilusiones
Su camisa de esperanza y un amor
Añorado en carne y hueso
En la esquina del noreste
Sueña Julio con la luna
Que salió recién en medio de las nieves
Con sus bancarios sobregiros
Sus proezas, sus caídas en la vida
En los cerros de sus sueños
Le gustó la biología
Le gustó también Amanda
Cada piso en la escalera
Hermosa y despeinada
Con sus ojos verde grises
Su cintura y sus tobillos
Su pelo el trigo, el pan
Penetrante en la mañana
Suavecita por la noche
Era el norte de su oriente
Era miel de sus dolores
Se encontraron una noche
En la escala aquella oscura
Tipo siete las campanas se callaron
Para partir los dos andando
Aquel parque que añoraban que veían
De mañana en el estruendo
Era un sábado tranquilo
Su cintura se mecía
Y la hierba le cantaba al corazón
Dime un poquito de tu vida
Con tu voz llenaste todo aquel espacio
Que salía sin control
Abrazados hasta el fin
Balbucearon algo tonto
Se buscaron como locos
Volvieron a la casa
Nadie sabe que pasó
Y ya el día se anunciaba
El pasillo eran jazmines
Y en las puertas semiabiertas
Se veía una polera
Una copa y un poema
Un abrazo y un camino
Songtekstvertaling
In de zuidwestelijke hoek
Amanda leeft tussen haar boeken.
Elegant en verward op dat uur
Met zijn schat aan illusies
Zijn shirt van hoop en liefde
Verlangen naar in het vlees
In de noordoostelijke hoek
Dromen Juli met de maan
Dat kwam net uit in het midden van de sneeuw
Met hun rekening-courantkredieten
Zijn daden, zijn val in het leven
In de heuvels van je dromen
Hij hield van biologie.
Ze mocht Amanda ook graag.
Elke verdieping op de trap
Mooi en verward
Met haar grijze groene ogen
Zijn middel en enkels
Haar haar de tarwe, het brood
Doordringende in de ochtend
Zoet in de nacht
Het was het noorden van het oosten.
Het was honey of their sorrows
Ze ontmoetten elkaar op een nacht.
Op de schaal die donker
Type zeven de klokken zwijgen
Om de twee te splitsen door te lopen
Dat park waar ze naar verlangden
Morgen in de Rumble
Het was een rustige zaterdag.
Haar middel zwaaide.
En het gras zong voor het hart
Vertel eens wat over je leven.
Met je stem vulde je al die ruimte
Dat liep uit de hand.
Omarmd tot het einde
Ze stotterden iets stoms.
Ze zochten als een gek.
Ze gingen terug naar het huis.
Niemand weet wat er gebeurd is.
En de dag was al aangekondigd
De gang was jazmines.
En op de half open deuren
Je kon een trui zien
Een drankje en een gedicht.
Een knuffel en een pad