Eddy Mitchell — Premiers printemps songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Premiers printemps" van Eddy Mitchell.
Songteksten
Les enfants ont toujours les joues roses,
L'œil malicieux, maladroits quand ils causent,
Parfois leurs jeux peuvent devenir méchants, violents,
Quand ils singent l’attitude des grands.
La fille ainée se remet en cause,
Quinze ans déjà, pas de cœur en osmose,
Elle croit encore à ce prince, Ö combien charmant,
Mais viendra-t-il un jour? Çà Dieu sait quand.
Que la vie leur paraissait rose,
Les barbes à papa, les nougats,
Les pâtes à la guimauve,
Au temps de leur premier printemps.
Les enfants on toujours de drôles de goûts,
Me peignent en vert, en martien, en indien, en sioux,
Puis ils s’endorment, et se réveillent tout étonnés,
De me trouver ainsi maquillé.
Je subis leurs lois, je suis leur chose,
Souffre-douleur consentant avec qui l’on cause,
Se souviendront-ils de moi quand ils seront devenus grands?
Vieillir est vraiment un jeu d’enfant.
Que la vie leur paraissait rose,
Le kiosque à musique les cerfs-volants
Dans le ciel qui se sauvent,
Au temps de leur premier printemps.
Au temps de leur premier printemps.
(Merci à françois pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
Kinderen hebben altijd roze wangen.,
Het ondeugende oog, onhandig als ze,
Soms kunnen hun spelletjes gemeen, gewelddadig worden.,
Als ze de houding van de grote zingen.
Het oudere meisje vraagt zichzelf af,
Al vijftien jaar, geen hart in osmose,
Ze gelooft nog steeds in deze prins, hoe charmant,
Maar zal hij ooit komen? God weet wanneer.
Dat het leven roze leek voor hen,
Baarden, NOGA ' s,
Pasta met marshmallow,
In de tijd van hun eerste lente.
Kinderen hebben altijd een rare smaak.,
Schilder me in het groen, in Martian, in Indian, in sioux,
Dan vallen ze in slaap, en worden wakker in verbazing,
Om mezelf zo make-up te zien dragen.
Ik lijd aan hun wetten, ik ben hun ding. ,
Lijden-pijn toestemmen met wie men veroorzaakt,
Zullen ze zich mij herinneren als ze groot zijn?
Oud worden is echt een makkie.
Dat het leven roze leek voor hen,
De vliegers muziekcabine
In de hemel die gered zijn,
In de tijd van hun eerste lente.
In de tijd van hun eerste lente.
(Dank aan Francis voor deze woorden)