EbonyLake — The Music and Woe Between Horse Thieves songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Music and Woe Between Horse Thieves" van EbonyLake.
Songteksten
Still and almost as if I could not see it, at the foot of the ocean borne along
by the driftwood there it lay and as the marble darkened the colossal and
corpse pile, arcane within its being, shuddered its wings.
As I stared and my eyes engaged it, there were voices without speech,
'twas the same day the fearful banished it from the old town, the stairs and
the moors.
Then every wild and unseen flower, begged in song beneath the foulest twist of stench.
Still it lay enveloped in the driftwood, the moon dripping on it.
In a bid to avoid the swallow of a day by moon, those with speech bellowed
upwards in defiance.
Then were the days when the mornings were grey and every greying,
long and ever longing.
Deep within something so surreal whilst alone on the isolated savage coastline,
I observe tendencies of deep oppression in offerings that coldly washed upon
there.
And for a brief moment the woe doth seize the gnawing.
On a steeple a lured albatross did settle, looking at the creations and
laughing.
Whilst the gallant ready’d for Europe deep with warring.
Frame this moment, paint upon it and cherish it fully, for when the clouds turn
to red, then the water we feed from will crush our lungs… behold the creation;
Behold the music and woe between horse thieves.
Never did the sparrows gather in threatening flocks, and never before did they
dine uon the village.
«It dwells unseen in the air, something immense, unfinished» bellows the eldest
of the old of gold for his theories.
I often watch my love whilst I hide amongst the caves and without fail she
would appear followed by the wooed moths, head fixed down looking for things.
I remember day when the moths tuned against her, shredding her flowing her.
But aside from the hustle and the bustle of the crowd, it creeps with strength
and with vigour, it goes unseen and without a sound.
Whilst alone on the savage coastline, I observe death before my sore feet.
Cometh the fiour, come forth the day where the whales' blood stain the whole
bay.
Bring forth the years.
And with myself, time has become red and discordant, of days on the lake with a renowned English poet, the days I would talk and have him believe that removing
his eyes would help him, to see that if given the time then his eyes would
surely deceive him.
Slowly.
It mumbles in the ears of the demented, promises of summer and garden frolics,
of wine by the river bank and of April love in hallucinogenic red sky teachings,
but again misery palls a blanket of menacing clouds over the scene leaving no refuge for the fleeing shadows,
leaving depression dripping freely and leaving breathless lunatics face down on the hillsides.
Softly.
«The noises it leaves upon the stairs of hundred, ssh, I can hear the hooves in the storm, as men return from the ashes of Herjned with gifts of amethyst.
Sometimes after the rain and between the snow I would catch a glimpse of it on
the cliff, young is it and dead we are.»
A lifetime later, in the base of an oak tree plans were afoot; beards of long
face, of wise — books and scripts of it — they told me of fire, fire from my fingertips, before lighting a pipe and trudging out into the blizzards.
And then never…
Forever.
In this room the curtains move unaided and a dog now announces our coming.
Behold the recreation, behold the music and woe between horse thieves.
Songtekstvertaling
Nog steeds en bijna alsof ik het niet kon zien, aan de voet van de oceaan gedragen langs
bij het drijfhout lag het en toen het marmer het kolossale en
lijken stapel, geheimzinnig in zijn wezen, sidderde zijn vleugels.
Toen ik staarde en M ' n ogen hem aanzette, waren er stemmen zonder spraak.,
het was dezelfde dag dat de angstige het verbande uit de oude stad, de trap en
veengebied.
Dan elke wilde en ongeziene bloem, gesmeekt in lied onder de smerigste draai van stank.
Toch lag het in het drijfhout, de maan druipt erop.
Om den zwaluw van den dag bij de maan te vermijden, zullen zij, die met een stem spreken, luid brullen.
omhoog in defiance.
Toen waren de dagen dat de ochtenden grijs waren en elke ochtend grijnzend.,
lang en altijd verlangend.
Diep in iets zo surrealistisch terwijl alleen op de geïsoleerde wilde kustlijn,
Ik zie neigingen van diepe onderdrukking in offers die koel overspoelden
er.
En voor een kort moment zal de ellende het knagen grijpen.
Op een toren vestigde een gelokte Albatros zich, kijkend naar de creaties en
lachen.
Terwijl de galante zich klaarmaakte voor Europa diep met oorlog.
Frame dit moment, verf erop en koester het volledig, want als de wolken draaien
tot rood, dan zal het water dat we voeden onze longen verpletteren ... aanschouw de creatie;
Aanschouw de muziek en ellende tussen paardendieven.
Nooit verzamelden de mussen zich in dreigende kuddes, en nooit eerder deden ze
dineer in het dorp.
"Het leeft ongezien in de lucht, iets immens, onvoltooid" blaast de oudste
van het oude goud voor zijn theorieën.
Ik kijk vaak naar mijn liefde terwijl ik me verstop tussen de grotten.
het lijkt erop dat gevolgd door de beboste motten, met hun hoofd op zoek naar dingen.
Ik herinner me de dag dat de motten tegen haar tekeergingen, en haar stroomden.
Maar afgezien van de drukte en de drukte van de menigte, kruipt het met kracht
en met kracht gaat het ongezien en zonder geluid.
Terwijl ik alleen ben aan de wilde kust, observeer ik de dood voor mijn pijnlijke voeten.
Kom naar voren op de dag dat het bloed van de walvissen de hele wereld bevlekt.
Bay.
Breng de jaren voort.
En met mezelf, is de tijd rood en discordant geworden, van dagen op het meer met een gerenommeerde Engelse dichter, de dagen dat ik zou praten en hem laten geloven dat verwijderen
zijn ogen zouden hem helpen, om te zien dat als hij de tijd kreeg, zijn ogen zouden
bedrieg hem.
Langzaam.
Het mompelt in de oren van de demente, beloften van de zomer en de tuin dartelen,
van wijn bij de rivieroever en van April liefde in hallucinerende rode hemel leringen,
maar opnieuw verbleekt ellende een deken van dreigende wolken over de plaats delict verlaten geen toevluchtsoord voor de vluchtende schaduwen,
waardoor depressie vrij druipt en ademloze gekken op de heuvels achterlatend.
Zacht.
"De geluiden die het op de trap van honderd, ssh laat horen, hoor ik de hoeven in de storm, als de mensen terugkeren uit de as van haar met geschenken van amethist.
Soms na de regen en tussen de sneeuw zag ik er een glimp van op.
de klif, jong is het en dood zijn we.»
Een leven later, in de basis van een eiken boom plannen waren begonnen; baarden van lange
gezicht, van wijze-boeken en scripts ervan — ze vertelden me van vuur, vuur uit mijn vingertoppen, voordat ze een pijp aansteken en naar de sneeuwstormen trekken.
En dan nooit…
Altijd.
In deze kamer bewegen de gordijnen zonder hulp en een hond kondigt onze komst aan.
Aanschouw de recreatie, aanschouw de muziek en ellende tussen paardendieven.