East Of The Wall — Salieri songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Salieri" van East Of The Wall.
Songteksten
I’d promised to go, but now that it’s time, the scene of what I’d missed
Is haunting me through tattered blinds.
«Lift your eyes from above. Let your life flow out.»
Born from resistance, and plagued by irreverence,
The burden of a slow memory’s remnants.
Awaken in moments and search for the relevance.
The instance fades and leaves me no change.
It wouldn’t seem like such a blow if only minds could be renewed as well as bone,
If only years could all be hewn as well as stone.
A burst of color and dismay rends a draped malaise which,
Maligned as it may, still offers up a sanctum’s peace.
A cloven hoof crawls for the hobbled.
The forked tongue croaks the call of the dumb.
What passes over when heads are steeped, neck deep,
In the drolls cast off by the shrugging arms, the wading mass,
The sludge so thick all limbs are lamed?
Still we waddle all the same.
Cast off all my weight.
«So cast your light away. They’ll shine your light out.»
This bleeding erupted from the sores of wasted gods.
The tension was broken by bloodied fists and open arms.
The meaning destructed in solitude and fits of calm.
Residing in daydreams, you’ll only feel it once it’s gone.
One day, and one chance to fail one day.
You’ll never screw this again, so take it all the way and dig through your
grave.
Songtekstvertaling
Ik had beloofd om te gaan, maar nu het tijd is, de scène van wat ik gemist had
Hij achtervolgt me door Versleten blinds.
"Til je ogen van boven. Laat je leven eruit stromen.»
Geboren uit verzet en geplaagd door oneerbiedigheid.,
De last van de overblijfselen van een langzaam geheugen.
Wakker worden in momenten en zoeken naar de relevantie.
De instantie vervaagt en laat me geen verandering.
Het zou niet zo ' n klap lijken als alleen geesten konden worden vernieuwd en bot,
Als er maar jaren konden worden opgebouwd, zowel als steen.
Een uitbarsting van kleur en ontsteltenis maakt een draped malaise die,
Zo kwaad als het kan, biedt nog steeds de vrede van een heiligdom.
Een gespleten hoef kruipt voor de zwervers.
De gevorkte tong kraait de roep van de dommen.
Wat over gaat als hoofden doordrenkt zijn, nek diep,
In de drollen afgeworpen door de schouders, de waden massa,
Het slib zo dik dat alle ledematen lam zijn?
Toch waggelen we toch.
Gooi al mijn gewicht eraf.
Werp dus je licht weg. Ze schijnen je licht uit.»
Deze bloeding kwam uit de zweren van verspilde goden.
De spanning werd verbroken door bebloede Vuisten en open armen.
De Betekenis werd vernietigd door eenzaamheid en kalmte.
Wonen in dagdromen, je zult het alleen voelen als het weg is.
Eén dag, en één kans om te falen op een dag.
Je zult dit nooit meer neuken, dus neem het helemaal en graaf door je
graf.