Dusks Embrace — Counting the Rosaries songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Counting the Rosaries" van Dusks Embrace.
Songteksten
Taken we crawl to the remnants of a society ruled with a clenched fist.
Wading through the metaphors with the rest.
Knee deep in Judas flow we walk along the
beaten path of despair.
We crawl.
Counting the Rosaries as they fall.
Might without matter, a shield left guarding your mind.
All wisdom mistaken as a belief, and a stone to guide you in line.
Reason escaping as you enlighten, the words
slowly turn to verses, inspired by a euphoric biblical presence.
The answers now more obvious when you are lost.
Flesh to the fire and the sins washed away.
Who to blame now.
The mornings prove witness with torture to the witches.
The proud, the difference, my eyes now stained with the blood of respite.
But still I stand watching the insolence piercing my mind.
Who to blame now.
Now unleashed from a cage, a state of mental pandemonium.
With the end now far from sight.
The excuses now too many, without reason.
Falling short of our goal to reach salvation we might…
But now conviction sets deep in the hearts of the congregation.
Where to go now with your faith undone?
Songtekstvertaling
We kruipen naar de restanten van een samenleving geregeerd met een vuist.
Door de metaforen waden met de rest.
Knie diep in Judas flow lopen we langs de
verslagen pad van wanhoop.
We kruipen.
De Rozenkrans tellen als ze vallen.
Misschien zonder materie, een schild dat je geest beschermt.
Alle wijsheid verward als een geloof, en een steen om je in de rij te leiden.
Reden ontsnappen als je verlicht, de woorden
keer langzaam naar verzen, geïnspireerd door een euforische bijbelse aanwezigheid.
De antwoorden zijn nu duidelijker als je verdwaald bent.
Vlees naar het vuur en de zonden weggewassen.
Wie nu de schuld te geven.
De ochtenden getuigen van marteling voor de heksen.
De trotse, het verschil, mijn ogen nu bevlekt met het bloed van respijt.
Maar toch sta ik te kijken naar de brutaliteit die mijn geest doorboort.
Wie nu de schuld te geven.
Nu losgelaten uit een kooi, een staat van mentale Chaos.
Met het einde nu ver uit het zicht.
De excuses zijn nu te veel, zonder reden.
Als we ons doel niet bereiken, kunnen we misschien ... …
Maar nu zet overtuiging diep in de harten van de Congregatie.
Waar moet je nu heen met je geloof ongedaan gemaakt?