Duncan Sheik — Sad Stephen's Song songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sad Stephen's Song" van Duncan Sheik.
Songteksten
And there were mermaids, weren’t there
Sweet silver mermaids
All through that grey Trafalgar Square
Such silver mermaids
They were young, and they were fair
They brushed their bronze and
dusky hair
And whispered, «Come, Sad Stephen, come, and play here»
«You will love, you will be loved
You will grow up, and do so much
You will be strong, you will be sung
By all the mermaids, silver mermaids»
And once they’d sung their satin song
They beckoned to me from the fog
They spread their arms and lifted
Pale-portrait faces
I was taken
to their coral-cavern halls
To rooms with oyster shells for walls
To sandy nooks, and pearly books and ivory dolls
In ivory stalls, in ivory stalls
And there were mermaids, weren’t there?
Sweet silver mermaids
All through that wan, forgotten square
Silver mermaids
They were young, and they were fair
They brushed their bronze and
dusky hair
And whispered, «Come, Sad Stephen, come»
And I was taken
Was I wrong? should I have run?
I wanted all, I wanted young
And portrait faces
I was taken
Did I love? I didn’t care
Did I grow up? Well, unaware
And was I strong? And was I sung?
How do I haunt Trafalgar fog
And find I want so much, still want
And no more mermaids
No more mermaids
Songtekstvertaling
En er waren zeemeerminnen.
Zoete zilveren zeemeerminnen
Door dat grijze Trafalgar Plein
Zulke zilveren zeemeerminnen
Ze waren jong en eerlijk.
Ze hebben hun Brons Geborsteld en
donker haar
En fluisterde, " kom, Trieste Stephen, kom, en speel hier»
"You will love, you will be loved
Je zult opgroeien en zoveel doen.
Je zult sterk zijn, je zult gezongen worden.
Door alle zeemeerminnen, zilveren zeemeerminnen»
En toen ze hun satijnen lied hadden gezongen
Ze wenkten me vanuit de mist.
Ze spreiden hun armen en tilde
Bleke portretten
Ik was bezet.
naar hun koraalgrotten
Naar kamers met oesterschelpen voor muren
Op zandneuzen, parelboekjes en ivoren poppen
In ivoren stallen, in ivoren stallen
En er waren zeemeerminnen, nietwaar?
Zoete zilveren zeemeerminnen
Door dat vergeten plein.
Zilveren zeemeerminnen
Ze waren jong en eerlijk.
Ze hebben hun Brons Geborsteld en
donker haar
En fluisterde, " kom, Trieste Stephen, kom»
En ik werd meegenomen.
Had ik het mis? had ik moeten vluchten?
Ik wilde alles, ik wilde Jong
En portretten
Ik was bezet.
Heb ik liefgehad? Het kon me niet schelen.
Ben ik opgegroeid? Niet op de hoogte.
En was ik sterk? En werd ik gezongen?
Hoe achtervolg ik Trafalgar fog
En vind dat ik zoveel wil, nog steeds wil
En geen zeemeerminnen meer.
Geen zeemeerminnen meer.