Dornenreich — Mein Publikum - Der Augenblick songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mein Publikum - Der Augenblick" van Dornenreich.
Songteksten
Das Kind, das ich einst war, sah still und länger hin,
Es ruhte auf der Luft …
Doch irgenddann brach ich aus mir herab.
Ich fiel hinein in die Zeit, doch leider nicht unendlich weit …
Mein Schmetterfels: Vergänglichkeit.
Und während mein Blick nun jahrelang durch
Gedankenscherben strich,
Sich nur schmerzlich weiten konnte, flog die Zeit in meinem
Schatten, und drängte traurig heimlich
Mich.
Erst an welker Nächte Morgen, als scherbenfrei der Blick sich
Spannte, sah ich in seiner ganzen Fülle, Die Zeit, die sich
«mein Leben» nannten, ja, die ich einst als Kind schon kannte,
Ein Lichtspiel eines kindlichen Seins, das wandelfarb’nen
Blickes
Mich, ja mich, erwünschte.
Ihr Blick glitt weich in Silben:
«Ich bin Dein einzig' Publikum,
Drum mein Wesen fühl' vertraut,
La�? sehn wohin man durch Dich schaut
Und fühlen mich mit Deiner Haut,
Ich erlebe, was Dir wirklich ist.
Ich bin Dein einzig' Publikum,
Drum mein Wesen denk' vertraut,
Ich möchte, was Dein Geist anstaunt.
Sei
Ich bin inbei.»
Sie schmiegte sich wild an meine Hülle,
Taumelasche sprach von «Wind»,
Sie ist Neugier — die Endlose,
Staubfliehender hie�? dies «Hast».
Sie nahm meine Gesten,
Wie Ich sie innigst meinte,
Und ehe Ich «AlleinSein» sehnte,
Erflo�? Sie all mein Sein
Langsam, dunkel, voll und sanft …
Jetzt bin ich beinah wieder Kind,
Frei belebe ich jeden Moment,
Ohne Furcht vor vielem Gestern,
Denn in Zeit bin ich mir selbst Geschenk.
Der Moment ist dabei Publikum.
Mein Lidschlag fordert ihn heraus,
Mein Lächeln ist wie sein Applaus,
Und manchmal gleicht mein leerer Blick
Seinem enttäuschten Entsetzen,
Denn wenn ich ihm nichts mehr zeigen kann,
Erhebt er sich — verlä�?t mich schnell,
Und nur einem gefällt meine starre Not,
Nun ist es vorbei.
Denn da klatscht
Der Tod.
(function ();
document.write ('
Songtekstvertaling
Het kind waar ik ooit in stilte en langer naar keek,
Het rustte op de lucht …
Maar op een gegeven moment stortte ik in.
Ik viel in de tijd, maar helaas niet oneindig ver …
Mijn Vlinder Is Voorbijgaand.
En terwijl mijn ogen door
Gedachtenstreepje,
Kon alleen pijnlijk uitbreiden, de tijd vloog in mijn
Shadow, and speed treurig in het geheim
Naar mij.
Alleen op Wilder nachten in de ochtend, wanneer het uitzicht helder is
Ik zag in al zijn volheid, de tijd dat
"mijn leven", ja, die ik ooit als kind kende,
Een spel van licht van een kinderlijk wezen dat van kleur verandert
Uitzicht
Ik, ja ik, gewenst.
Haar blik zweefde zachtjes in lettergrepen:
"Ik ben je enige publiek,
Daarom voel ik me vertrouwd.,
La?? kijk waar je door je heen kijkt.
En voel me met je huid,
Ik ervaar wat je echt bent.
Ik ben je enige publiek.,
Daarom denk ik' vertrouwd',
Ik wil wat je verbaast.
Is
Ik ben met je in je.»
Ze klampte zich Wild vast aan mijn dekmantel.,
Tumble Ash sprak van " Wind»,
Ze is nieuwsgierig - het eindeloze,
Dust escape of hie? dit "Hast".
Ze nam mijn gebaren.,
Hoe ik ze heel intiem bedoelde.,
En voordat ik verlangde om alleen te zijn,
Erflo? Jullie zijn allemaal mijn
Langzaam, donker, vol en zacht …
Nu ben ik bijna weer kind.,
Vrij ik reanimeer elk Moment,
Zonder angst voor veel gisteren,
Voor een tijdje ben ik een geschenk voor mezelf.
Het moment is publiek.
Mijn ooglid beat daagt hem uit.,
Mijn glimlach is als zijn applaus,
En soms lijkt mijn lege blik op
Zijn teleurgestelde horror,
Want als ik hem niets meer kan laten zien,
Staat hij op?t me snel,
En slechts één houdt van mijn starre nood,
Nu is het voorbij.
Omdat er klappen vallen
dood.
(functie ();
document.schrijven ('