Dornenreich — Des Meeres Atmen songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Des Meeres Atmen" van Dornenreich.
Songteksten
Doch immerzu — d’rum kaum erkannt —
Schuf Ferne deine eig’ne Hand,
Nein, du gingst nie bei dir an Land …
Aus Kraft wurde Kahn und Wunsch stach in See
Mit rissig' Segeln gleißend' Federn
Jetzt ruderst du streng und suchst im Meer,
Was weiter wacht am eig’nen Steg,
Doch längst gekappt sind alle Leinen
Und gar vergessen jener Strand
Weit draußen nun in schwarz' Gewässern
Hat dich die Sonne schlimm verbrannt
Dort sucht dein Ich es, es sucht ein Du,
Holt es an Bord und küsst den Schatten,
Doch bringt das Du den Kahn zum Kentern
Und hilft dem Selbst zu finden endlich,
Was nie gelang dem Ich der Angst
Dem Ich — getrennt vom Selbst und süchtig —
Nur aufzugeben bleibt am Ende,
Wo hingegen wird das Selbst zu allem,
Was hier immer ist
Es atmet so wie du das Meer
The ocean, it breathes just like you
Yet always and rarely known
Farness opened up by your own hand
No, you never went ashore at yourself …
Power became a boat, and wish put to sea,
With brittle sails and gleaming feathers
Now you row severely, searching the sea
For what keeps watch at your own jetty
Yet all ropes are long-science severed
And that beach is all forgotten
Far out on blackened waters
Where the sun has burned you badly
Your I is seeking the Thou,
Taking it aboard to kiss the shadow,
Yet the Thous capsizes the boat
And helps the self to finally find
What evaded the ego of fear
The ego, cut off from the self and addicted,
Needs to give in in the end,
While the devoted self becomes all
That is always here
The ocean, it breathes just like you
Songtekstvertaling
Maar altijd-d ' um nauwelijks herkend —
Op afstand Gemaakt met je eigen Hand,
Nee, je bent nooit met je aan land gegaan. …
Uit kracht Kahn en Wunsch stach in See
Met gebarsten veren
Nu roei je rigoureus en zoek je in de zee,
Wat houdt de wacht op je eigen steiger,
Maar alle lijnen zijn allang doorgesneden.
En zelfs dat Strand vergeten.
Far out now in black waters
Heeft de zon je zwaar verbrand?
Daar zoek ik het, het Zoekt Een jij,
Aan boord en kus de schaduw.,
Maar je brengt de boot naar kapseize
En helpt het zelf om eindelijk te vinden,
Waar ik nooit bang voor was.
Het ego-gescheiden van het zelf en verslaafd —
Alleen het opgeven van resten aan het einde,
Waar, aan de andere kant, het zelf alles wordt,
Wat er altijd is
Het ademt alsof je de zee inademt.
De oceaan ademt net als jij.
Toch altijd en zelden bekend
Fartheid geopend door je eigen hand
Nee, je bent nooit zelf aan land gegaan. …
Macht werd een boot, en wens op zee gezet,
Met broze zeilen en glanzende veren
Nu roei je hard door de zee.
Want wat de wacht houdt op je eigen steiger
Maar alle touwen zijn lange-wetenschap doorgesneden.
En dat strand is allemaal vergeten
Ver weg op zwart water
Waar de zon je zwaar verbrand heeft.
Uw IK is op zoek naar de gij,
Het aan boord nemen om de schaduw te kussen,
Maar de duizend kapseizen de boot
En helpt het zelf om eindelijk te vinden
Wat ontweken het ego van angst
Het ego, afgesneden van het zelf en verslaafd,
Moet uiteindelijk toegeven,
Terwijl het toegewijde zelf alles wordt
Dat is er altijd.
De oceaan ademt net als jij.