Don McLean — The Grave songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Grave" van Don McLean.
Songteksten
The grave that they dug him had flowers
Gathered from the hillsides in bright summer colors
And the brown earth bleached white
At the edge of his gravestone
He’s gone
When the wars of our nation did beckon
The man, barely twenty, did answer the calling
Proud of the trust
That he placed in our nation
He’s gone
But eternity knows him
And it knows what we’ve done
And the rain fell like pearls
On the leaves of the flowers
Leaving brown, muddy clay
Where the earth had been dry
And deep in the trench
He waited for hours
As he held to his rifle
And prayed not to die
But the silence of night
Was shattered by fire
As the guns and grenades
Blasted sharp through the air
One after another
His comrades were slaughtered
In the morgue of marines
Alone, standing there
He crouched ever lower
Ever lower, with fear
«They can’t let me die
They can’t let me die here!
I’ll cover myself
With the mud and the earth
I’ll cover myself
I know I’m not brave!
The earth, the earth
The earth is my grave."
The grave that they dug him had flowers
Gathered from the hillsides in bright summer colors
And the brown earth bleached white
At the edge of his gravestone
He’s gone
Songtekstvertaling
Het graf dat ze groeven had bloemen.
Verzameld van de heuvels in felle zomer kleuren
En de bruine aarde Wit
Aan de rand van zijn grafsteen
Hij is weg.
Toen de oorlogen van onze natie wenkten
De man, amper twintig, beantwoordde de roeping.
Trots op het vertrouwen
Dat hij in ons volk heeft geplaatst.
Hij is weg.
Maar de eeuwigheid kent hem.
En het weet wat we gedaan hebben.
En de regen viel als parels.
Op de bladeren van de bloemen
Verlaten bruine, modderige klei
Waar de aarde droog was.
En diep in de loopgraaf
Hij wachtte uren.
Terwijl hij zijn geweer vasthield
En bad niet te sterven.
Maar de stilte van de nacht
Was verbrijzeld door vuur
Als de kanonnen en granaten
Scherp door de lucht geblazen
De een na de ander
Zijn kameraden werden afgeslacht.
In het mortuarium van mariniers
Alleen, staan daar
Hij kroop steeds lager
Steeds lager, met angst
"Ze kunnen me niet laten sterven
Ze kunnen me hier niet laten sterven!
Ik dek mezelf wel.
Met de modder en de aarde
Ik dek mezelf wel.
Ik weet dat ik niet dapper ben.
De aarde, de aarde
De aarde is mijn graf."
Het graf dat ze groeven had bloemen.
Verzameld van de heuvels in felle zomer kleuren
En de bruine aarde Wit
Aan de rand van zijn grafsteen
Hij is weg.