Dismantled — Had A Life songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Had A Life" van Dismantled.
Songteksten
Walked straight for the longest time
Never looked at that exit to the other life
Kept it airtight, lost all sight
Although all I ever had to do was stay blind
As well as stay down
The eyes are open now and I’m screaming towards the
ground
Slammed back onstage now where I will mime
Through a broken jaw
But I forgot again, just my imagination
Out of touch with reality again
Where the outer surface never rises
From the nukes
That implode and pass, that implode and pass
Even though eventually they’ll throw off the mask,
Reveal the insides and every past
To an empty night when all the flesh
had crawled back into the stale light
They’ve spent their lifelines
On making sure I reach their landmines
If I had a life
I Probably wouldn’t notice
If i had a mind
I Wouldn’t let it choose for me Well the sun’s nailed up now
The swarms all loose now
Preparing in full force to climb their ladders up While their engines drill the skies down
As long as it takes to build that armored skyline
Under which I’ve dried up While waiting for the ocean’s rise
To sweep it all away somehow
To the carefree glow of the grey sand
Where the blueproof tide unwinds its grasp
To the paper shores' sway of an ion sky
But now the stillframe skips over and back
And all folds away into these cartboard blinds
And then I hear the voices whisper: «Give it up»
I Said:
Give it up this isn’t what you wanted
Now just give it up this isn’t what you wanted
Give it up, this isn’t want we had in mind
You had your life to live
Now tell me what to do
I’ve got no life
I won’t even choose
Songtekstvertaling
Lang rechtdoor gelopen
Nooit gekeken naar die uitgang naar het andere leven
Hield het luchtdicht, verloor alle zicht
Al hoefde ik alleen maar blind te blijven.
En blijf ook liggen.
De ogen zijn nu open en ik schreeuw naar de
grond
Ik sloeg terug op het podium waar ik zal mime
Door een gebroken kaak
Maar ik was het weer vergeten, gewoon mijn verbeelding.
Weer uit contact met de realiteit
Waar het buitenoppervlak nooit opstijgt
Van de kernbommen
Dat implodeert en passeert, dat implodeert en passeert
Ook al gooien ze uiteindelijk het masker af.,
Onthul de binnenkant en elk verleden
Op een lege nacht wanneer al het vlees
was terug gekropen in het oude licht
Ze hebben hun levenslijnen doorgebracht.
Om zeker te zijn dat ik hun landmijnen bereik.
Als ik een leven had
Ik zou het waarschijnlijk niet merken.
Als ik een geest had
Ik zou het niet voor me laten kiezen. de zon is nu vastgespijkerd.
De zwermen zijn nu allemaal los.
Bereid je voor om hun ladders op te klimmen terwijl hun motoren de lucht naar beneden boren.
Zo lang als nodig is om die gepantserde skyline te bouwen
Onder welke ik opgedroogd ben terwijl ik wacht op de opkomst van de oceaan
Om het allemaal weg te vegen op een of andere manier
Op de zorgeloze gloed van het grijze zand
Waar de blauwdruk van het getij zijn greep losmaakt
Naar de papieren kusten ' s sway of an ion sky
Maar nu slaat de stillframe over en weer over.
En alle plooien weg in deze rolgordijnen.
En dan hoor ik de stemmen fluisteren: "geef het op»
Ik Zei::
Dit is niet wat je wilde.
Dit is niet wat je wilde.
Geef het op, dit is niet wat we in gedachten hadden
Je had je leven te leven.
Zeg me wat ik moet doen.
Ik heb geen leven.
Ik zal niet eens kiezen.