Диана Арбенина — Бензол songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Бензол" van Диана Арбенина.
Songteksten
На бензиновых колесах времени
На бензиновых колесах времени
В радужку переливаюсь радугой
Я ломаю грусть и сожаления
Выгрызаю, перепонки падали.
Путь иначе невозможен — сложно
Все как есть, уже не будет детства —
Вседозволенного, босоногого.
Яблочного воровства соседского.
Только сны меня манят истомою,
Все получит узнаванье нежное.
Лед к щекам — под сердцем спит искомое,
Перепачканное, безмятежное.
И я плечи, полагая крыльями,
Распускаю и без тела тяжести
Поднимаюсь и парю над спящею,
Над собою, над вчерашнею.
Припев:
Не догнать самого себя.
И зимой не родиться уже.
Но, сколько живу, буду перегонять,
Плясать, кувыркаться на остром ноже.
Отец, не сердись!
Мама, прости!
Я самый счастливый, живущий на свете,
Спасибо! Спасибо!
И сиренью цепенеют сумерки,
И крадутся тайны зачаровано.
И я жду нетерпеливо сильного,
Черноглазого, светлоголового.
И боюсь, что сердце остановиться,
Напоследок обламает ребра мне.
Я уже по-стариковски шаркаю,
Осторожничаю от весны к весне.
Только чую — прыть не обмануть.
Только чую, что не одурачить мне
Свою душу, не сварить на медленном
Для бульонов и для постных каш огне.
Я мгновенно обдираю датчики,
Чтобы пульс не стал добычей тех, кто рад
Уложить меня в кровать дубовую
И на веки мне насыпать виноград.
Что за шалость — ползать, если суждено
В такой шаг шагать, чтобы платья рвали швы?
Что за роскошь свою силу смачно красть,
И топить ее в снегах, где все мертвы?
Кто придумал после каяться стихом —
Отбивную жарить из души.
Кто мне жить спокойно не дает?
Кто плюет мне в ухо: ты пиши, пиши!
Songtekstvertaling
Op de benzinewielen van de tijd
Op de benzinewielen van de tijd
In de regenboog glinster ik met een regenboog
Ik breek verdriet en spijt
Als ik het eruit kauw, vallen de trommels.
Het pad is anders onmogelijk-moeilijk
Alles is zoals het is, er zal geen kindertijd meer zijn —
Tolerant, blootsvoets.
Apple diefstal buurman.
Alleen dromen wenken me met loomheid,
Alles zal een zachte herkenning krijgen.
Ijs op de wangen-onder het hart slaapt de gezochte,
Gevlekt, sereen.
En ik schouders, gelovige vleugels,
Ik liet los zonder lichaam.
Ik sta op en zweef over de slaper,
Over mezelf, over gisteren.
Chorus:
Haal jezelf niet in.
En de winter is nog niet geboren.
Maar, zolang ik leef, zal ik inhalen,
Dansen, vallen op een scherp mes.
Vader, wees niet boos!
Mam, het spijt me!
Ik ben de gelukkigste persoon ter wereld.,
Bedankt! Bedankt!
En lila verdoofd schemer,
En de geheimen van de betoverde stelen.
En ik wacht ongeduldig.,
Zwarte ogen, licht in het hoofd.
En ik ben bang dat mijn hart zal stoppen,
Hij breekt mijn ribben nog één keer.
Ik schud al als een oude man.,
Ik ben voorzichtig van lente tot lente.
Alleen Ik kan het ruiken, ik kan je niet voor de gek houden.
Alleen Ik voel dat ik niet voor de gek kan worden gehouden
Je ziel, kook niet langzaam.
Voor bouillon en voor mager papvuur.
Ik trek meteen de sensoren eraf.,
Zodat de puls niet de prooi wordt van degenen die gelukkig zijn.
Zet me in een eikenbed.
En doe druiven op mijn oogleden.
Wat een grap om te kruipen als het de bedoeling is
In zo ' n stap om te stappen, zodat de jurken de naden scheuren?
Wat een luxe om je kracht met plezier te stelen.,
En het verdrinken in de sneeuw, waar iedereen dood is?
Die kwam na bekering vers —
Rooster de karbonades van de ziel.
Wie laat me niet in vrede leven?
Wie spuugt in mijn oor: jij schrijft, schrijft!