Desultory — Life Shatters songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Life Shatters" van Desultory.
Songteksten
Dying days of despair
Are the mirrors of pain
The glass in which I stare
Are slowly building a palace in my mind
Where the memories breeds my fear
With halls of mourning and with walls of bitter loss
The world around me dies
As the seasons change
The water turns to ice
And another year will push the past
Further back into forgetfulness
Among the moments never to return again
Lives are spread by the wind
Growing further apart
Can’t return what has been
I will never again touch those winters
Or the shadows of the fall
Never the innocence, the light of each day
Tell me now, where’s the end to our strive
Shattered life, the point where freedom dies
Behold my eyes, can’t you see I’m terrified
Desperate holding on to a distant time
Life Shatters
Lives are spread by the wind
Growing further apart
Can’t return what has been
I will never again touch those winters
Or the shadows of the fall
Never the innocence, the light of each day
So paint the edge with tears
Of a perished emotion
A wound so severe
And much too deep to be erased
By the healing hands of time
That life has withered, and is gone forevermore
Songtekstvertaling
Stervende dagen van wanhoop
Zijn de spiegels van pijn
Het glas waarin ik staar
Zijn langzaam een paleis aan het bouwen in mijn gedachten
Waar de herinneringen mijn angst voortbrengen
Met zalen van rouw en met muren van bitter verlies
De wereld om me heen sterft
Als de seizoenen veranderen
Het water verandert in ijs.
En nog een jaar zal het verleden overschaduwen.
Verder terug naar vergetelheid
Tussen de momenten om nooit meer terug te keren
Levens worden verspreid door de wind
Verder uit elkaar groeien
Ik kan niet teruggeven wat er geweest is.
Ik zal die winters nooit meer aanraken.
Of de schaduwen van de val
Nooit de onschuld, het licht van elke dag
Vertel me nu, waar is het einde van onze strijd
Verbrijzeld leven, het punt waar vrijheid sterft
Aanschouw mijn ogen, zie je niet dat ik doodsbang ben
Wanhopig vasthouden aan een verre tijd
Het Leven Verbrijzelt
Levens worden verspreid door de wind
Verder uit elkaar groeien
Ik kan niet teruggeven wat er geweest is.
Ik zal die winters nooit meer aanraken.
Of de schaduwen van de val
Nooit de onschuld, het licht van elke dag
Dus schilder de rand met tranen
Van een verloren emotie
Een wond zo ernstig
En veel te diep om uitgewist te worden.
Bij de helende handen van de tijd.
Dat het leven is verdord en voor altijd verdwenen