Денис Майданов — Растают следы songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Растают следы" van Денис Майданов.
Songteksten
Ты знаешь, жизнь — как берег, красивый берег реки, со своими закатами и рассветами… И всегда можно уплыть, а можно остаться.
Между нами разлуки тень, и ты спишь на песке, а я рисую завтрашний день…
Растают следы на мокром песке,
И ветер расправит от шедших по краю круги на реке.
Уходишь в рассвет, а я на закат.
И вряд ли найдет то, что было здесь тот, кто вернется назад.
Птицы над синей водой нам кричат.
Ведь это же вы любили здесь столько лет.
И прятал глаза, боясь помешать вам, рассвет.
Ведь это же вы, целуясь, клялись тогда,
Что любовь навсегда.
А мы рвем на части спасавший когда-то наш зонт,
И спорим, кому же зима, а кому больше лета.
На нас смотрит небо и дарит нам тысячи солнц,
А мы друг у друга воруем скользящие с веток
Лучики теплого света.
Растают следы, устанут слова.
Останется ноль, в сердце рвущая боль да чужая молва.
А души горят… Молчат и горят.
И нам выбирать, все понять и прощать, и любить этот яд.
Птицы над синей водой нам кричат.
Ведь это же вы огнями своих костров
Хранили любовь от боли и катастроф.
Ведь это же вы, обнявшись, кричали «Да!»
Что любовь навсегда.
А мы рвем на части спасавший когда-то наш зонт,
И спорим, кому же зима, а кому больше лета.
На нас смотрит небо и дарит нам тысячи солнц,
А мы друг у друга воруем скользящие с веток
Лучики теплого света.
И не убежать, не спрятаться, не забыть.
И незачем быть, и некуда дальше плыть.
Я эту беду всю ночь рисовал тебе
На песке… На песке… на песке…
Songtekstvertaling
Weet je, het leven is als een strand, een prachtige rivieroever, met zonsondergang en zonsondergang... en je kunt altijd wegvaren, of je kunt blijven.
Er is een schaduw van scheiding tussen ons, en jij slaapt op het zand, en ik teken morgen…
De sporen smelten in het natte zand.,
En de wind zal cirkels op de rivier verspreiden van degenen die langs de rand liepen.
Jij gaat de dageraad in, en ik ga de zonsondergang tegemoet.
En het is onwaarschijnlijk dat iemand die terugkeert zal vinden wat hier was.
Vogels boven het blauwe water roepen ons.
Je hebt het hier tenslotte al zo lang leuk gevonden.
En ik verborg mijn ogen uit angst om je te storen, dawn.
Jij was degene die vloekte toen je kuste.,
Die liefde is voor altijd.
En we verscheuren de paraplu die ons ooit heeft gered.,
En zij redetwisten over wie de winter is en voor wie de meeste van de zomer is.
De hemel kijkt naar ons en geeft ons duizenden zonnen,
En we stelen elkaars glijvlucht van de takken.
Stralen van warm licht.
De voetafdrukken zullen smelten, de woorden zullen moe worden.
Zal nul blijven, in het hart van het verscheuren van pijn Ja iemand anders ' gerucht.
Maar de zielen branden... stil en brandend.
En we kiezen ervoor om dit GIF te begrijpen, te vergeven en lief te hebben.
Vogels boven het blauwe water roepen ons.
Je bent tenslotte het licht van je vuren.
Hield liefde tegen pijn en rampspoed.
Immers, jij was het die knuffelde en riep: "ja!»
Die liefde is voor altijd.
En we verscheuren de paraplu die ons ooit heeft gered.,
En zij redetwisten over wie de winter is en voor wie de meeste van de zomer is.
De hemel kijkt naar ons en geeft ons duizenden zonnen,
En we stelen elkaars glijvlucht van de takken.
Stralen van warm licht.
Niet vluchten, niet verbergen, niet vergeten.
En er is geen noodzaak om te zijn, en nergens om verder te gaan.
Ik heb deze vervloeking de hele nacht voor je getekend.
Op het zand ... op het zand... op het zand…