Demon Hunter — Our Faces Fall Apart songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Our Faces Fall Apart" van Demon Hunter.
Songteksten
Where is the inception of digression in a human life?
When is the answer just a bright light?
Who am I in shamelessly defining all the wrong and right?
What is the difference if we all die?
I am not the first, the last, the absolute
You will find no clarity in me
I am the deceased, the least, the solitude
Failing every face I try to be.
I’m not your progress, the pay of your pains
I’m stabbing the questions for answers I can’t face
I’m losing the battle and finding no life to retrace.
I built this anguish with my own hands
I felt the burn inside my heart.
I built this anguish with my own hands
I watched our faces fall apart.
I felt the tears of all your angels, so cold.
I saw the fall of all your children, I’m so cold.
We are just a fraction of the poison living in this place
How can we answer with a straight face?
Who are you in gauging every standard you
Would have us chase?
Are we alone to run the last race?
We are all the weak, the meek, the innocent
Kissing every fault that we disgrace
We are of the worst, the cursed, the desolate
Leaving every hope that we embrace.
You turn your eyes to me in hope of my decline
Pointing your blame as I faltered on that line
We saw your slander when you pulled it off the shelf
If you want justice you’ll point it at yourself
Face your fears. Trace your tears.
Kill the blind assumption that you know how I react inside
I am not so hollow, you can’t see what grows inside my mind
Straight-faced, straight-faced.
Songtekstvertaling
Waar is het ontstaan van de digressie in een menselijk leven?
Wanneer is het antwoord gewoon een fel licht?
Wie ben ik in het schaamteloze definiëren van al het verkeerde en juiste?
Wat is het verschil als we allemaal sterven?
Ik ben niet de eerste, de laatste, de absolute
Je zult geen duidelijkheid in Mij vinden.
Ik ben de overledene, het minste, de eenzaamheid.
Voor elk gezicht dat ik probeer te zijn.
Ik ben niet je vooruitgang, het loon van je pijn.
Ik steek de vragen neer voor antwoorden die ik niet onder ogen kan zien.
Ik verlies de strijd en vind geen leven om terug te keren.
Ik bouwde deze angst met mijn eigen handen
Ik voelde de brand in mijn hart.
Ik bouwde deze angst met mijn eigen handen
Ik zag hoe onze gezichten uit elkaar vielen.
Ik voelde de tranen van al je engelen, zo koud.
Ik zag de val van al je kinderen, Ik heb het zo koud.
We zijn slechts een fractie van het gif dat hier leeft.
Hoe kunnen we antwoorden met een eerlijk gezicht?
Wie ben je in het meten van elke standaard je
Wil je dat we achtervolgen?
Zijn we alleen voor de laatste race?
Wij zijn allemaal de zwakken, de zachtmoedigen, de onschuldigen.
Elke fout kussen die we te schande maken
Wij zijn van de ergste, de vervloekte, de desolate
We laten elke hoop die we omarmen achter.
Je kijkt me aan in de hoop op mijn ondergang.
Jouw schuld wijzen terwijl ik wankelde op die lijn
We zagen je laster toen je het van de plank haalde.
Als je gerechtigheid wilt, richt je het op jezelf.
Zie je angsten onder ogen. Spoor je tranen op.
Dood de blinde veronderstelling dat je weet hoe ik binnen reageer.
Ik ben niet zo hol, je kunt niet zien wat er in mijn hoofd groeit.
Recht voorover, recht voorover.