Defeater — Nameless Streets songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nameless Streets" van Defeater.
Songteksten
As a kid the summers seemed so long
The dusk a never ending song
Too much, too young
He’d never hear it again
A walk through the dismal streets
The alleys where the junkies sleep
Too much, too young
«Well, that will never be me»
Slow, hand in hand to the boardwalk’s end
His mother’s words like the biting wind
«Please don’t leave me»
He’ll never hear them again
«Keep quiet, stay out of sight»
Her sunken eyes that used to burn so bright
«Please don’t leave me, please don’t leave me»
So he hid pressed against the wall
Under stairs in the darkened hall
The sound of heartbreak reminded him of home
Shadows move slow across the floor
A minute seemed like a day or more
The end of heartache when she opened the door
The sights, sounds, smell of burnt out shame, pride, spite, love
They all come here to die
He sobs, «Please take me away
Please mother bring us home safe
On nameless streets the way we came»
And suddenly she prayed for better days
And for redemption
Sullenly she prayed to keep from harm’s way and for conviction
But there’s no forgiveness here
No hope beyond that pier
No way to get out now
Not for her in this dead end town
And that drunk is waiting up
Him and Jack, the empty cup
«Where you been?
What you on?
Who’d you fuck?»
One more drink to toast «good luck»
She gets a stiff hand from the old man
Like the bourbon he’s been drinking, black out
And she gets a stiff hand from the old man
Like the bourbon he’s been drinking, black out
The summers seemed so long
The dusk a never ending song
Too much, too young
He’d never sleep again
Too much, too young
«Well, that will never be me»
Songtekstvertaling
Als kind leken de zomers zo lang.
The dusk a never end song
Te veel, te jong.
Hij zal het nooit meer horen.
Een wandeling door de sombere straten
De steegjes waar de junkies slapen
Te veel, te jong.
"Nou, dat zal ik nooit zijn»
Langzaam, hand in hand naar het einde van de promenade
De woorden van zijn moeder als de bijtende wind
"Laat me alsjeblieft niet alleen»
Hij zal ze nooit meer horen.
"Hou je stil, blijf uit het zicht»
Haar gezonken ogen die vroeger zo fel brandden
Laat me alsjeblieft niet alleen.»
Hij verstopte zich tegen de muur.
Onder de trap in de donkere hal
Het geluid van liefdesverdriet deed hem denken aan thuis.
Schaduwen bewegen langzaam over de vloer
Een minuut leek een dag of meer.
Het einde van hartzeer toen ze de deur opende
De bezienswaardigheden, geluiden, geur van verbrande schaamte, trots, wrok, liefde
Ze komen hier allemaal om te sterven.
Hij snikt: "neem me alsjeblieft mee.
Moeder, breng ons veilig thuis.
Op naamloze straten zoals we kwamen»
En plotseling Bad ze voor betere dagen.
En voor verlossing
Ze bad vol bewondering om geen gevaar te lopen en om te worden veroordeeld.
Maar er is hier geen vergiffenis.
Geen hoop voorbij die pier
We kunnen er nu niet meer uit.
Niet voor haar in deze doodlopende stad.
En die dronkaard wacht op me.
Hij en Jack, de lege beker.
"Waar ben je geweest?
Wat gebruik je?
Met wie heb je geneukt?»
Nog één drankje om te toasten.»
Ze krijgt een stijve van de Oude man.
Zoals de bourbon die hij drinkt, black-out
En ze krijgt een stijve van de Oude man.
Zoals de bourbon die hij drinkt, black-out
De zomers leken zo lang.
The dusk a never end song
Te veel, te jong.
Hij zou nooit meer slapen.
Te veel, te jong.
"Nou, dat zal ik nooit zijn»