Decadence — Theater of The Absurd songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Theater of The Absurd" van Decadence.
Songteksten
Beginnings and endings are intertwined
Existence is cyclical, delays of time
I want to return and reverse what went wrong
I haven’t seen it for so long
Roaming through a monotonous road
I see the light pass before my eyes
So many doubts and memories to hold
I’m so desperate to cut these ties
Pay no mind to my demise
Say it’s right this time
Do you fear this distress?
Doesn’t at all feel right like this
I hunger for control
Taking back my soul
I live my life through you
Theater of the absurd
Individual moments that make up a life
Like a losing player’s final moves to demise
The analogy should hold—a self-conscious cage
Whatever it takes to get through one more stage
Roaming through a monotonous road
I see the light pass before my eyes
Who can you trust but your shadow?
The one always in sight by your side
Pay no mind to my demise
Say it’s right this time
Do you fear this distress?
Doesn’t at all feel right like this
I hunger for control
Taking back my soul
I live my life through you
Theater of the absurd
Burying my claws in the frozen floor
Not even pain can I feel anymore
A naked stage, symbolically portrayed
I’d rather burn out than to fade away
Roaming through a monotonous road
I see the light pass before my eyes
I wake up alone, in this place I call home
It’s rusty and gray, I’m drowning in me Pay no mind to my demise
Say it’s right this time
Do you fear this distress?
Doesn’t at all feel right like this
I hunger for control
Taking back my soul
I live my life through you
Theater of the absurd
Songtekstvertaling
Begin en einde zijn met elkaar verweven
Het bestaan is cyclisch, vertragingen in de tijd
Ik wil terug en terugdraaien wat er mis ging.
Ik heb het al zo lang niet meer gezien.
Zwervend door een eentonige weg
Ik zie het licht voor mijn ogen voorbij gaan.
Zoveel twijfels en herinneringen om vast te houden
Ik ben zo wanhopig om deze banden te verbreken.
Let niet op mijn ondergang.
Zeg dat het deze keer goed is.
Ben je bang voor dit leed?
Voelt helemaal niet goed zo
Ik hunker naar controle
Mijn ziel terugnemen
Ik leef mijn leven door jou.
Theater van het absurde
Individuele momenten die een leven vormen
Zoals de laatste stappen van een verliezende speler naar de ondergang
De analogie zou een zelfbewuste kooi moeten bevatten—
Wat er ook voor nodig is om nog een fase door te komen.
Zwervend door een eentonige weg
Ik zie het licht voor mijn ogen voorbij gaan.
Wie kun je vertrouwen behalve je schaduw?
The one always in sight by your side
Let niet op mijn ondergang.
Zeg dat het deze keer goed is.
Ben je bang voor dit leed?
Voelt helemaal niet goed zo
Ik hunker naar controle
Mijn ziel terugnemen
Ik leef mijn leven door jou.
Theater van het absurde
Mijn klauwen begraven in de bevroren vloer
Ik voel zelfs geen pijn meer.
Een naakt podium, symbolisch afgebeeld
Ik brand liever uit dan dat ik vervaag.
Zwervend door een eentonige weg
Ik zie het licht voor mijn ogen voorbij gaan.
Ik word alleen wakker, op deze plek die ik thuis noem.
Het is roestig en grijs, ik verdrink in mij let niet op mijn ondergang
Zeg dat het deze keer goed is.
Ben je bang voor dit leed?
Voelt helemaal niet goed zo
Ik hunker naar controle
Mijn ziel terugnemen
Ik leef mijn leven door jou.
Theater van het absurde