Debout sur le zinc — Les moutons songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les moutons" van Debout sur le zinc.
Songteksten
J'oscille, docile
Entre tes bras câlins,
J'oscille, facile
De me laisser porter
Jusqu'à demain.
Ma belle idylle,
En devenant soudain
D'Ariane mon fil,
A clôturé
Tout mon jardin.
Message pour s'il
Pleuvait un peu demain:
Soleil qui brille,
Ne sèche pas
Tous les chagrins.
Déprime, enfile
Ton pyjama satin,
Bien malhabile
Celui qui te retient.
Je regarde à l'horizon,
Je sais c'est la saison,
J'suis au fait,
J'vis au balcon.
Je souris quand on me tond,
Je singe les moutons,
Je regrette
Le temps doux des questions
Sans dessus ni fond.
Une fois de plus,
Je reste là avec
Mes illusions perdues
Un peu groggy un peu nu.
Quasi immobile,
Tout en prière, tendu
Vers tout ce qui brille
J'espère, je ne pense plus.
Curiosité,
Je ne suis plus moi-même
Depuis que tu m'as quitté,
Je ne me reconnais plus.
Reviens vers moi,
Avant que j'oublie de toi
Tous les émois
Les "je sais", je ne les aime pas.
Je regarde à l'horizon,
Je sais c'est la saison,
J'suis au fait,
J'vis au balcon.
Je souris quand on me tond,
Je singe les moutons,
Je regrette
Le temps doux des questions
Sans dessus ni fond.
D'où vient donc ce vent d'Espagne ?
Combien de temps pour traverser les montagnes ?
Lequel des deux a le plus souffert ?
Suis-je vraiment le fils de mon père ?
Comment te dire ce que je ressens,
Si ce n'est que le goût du sang
A traversé mon esprit
Plus d'une demi-fois dans ma vie ?
Songtekstvertaling
Ik zwaai, volgzaam tussen je armen knuffels, ik zwaai, makkelijk om me te laten dragen tot morgen.
Mijn mooie idylle, die plotseling Ariane mijn draad werd, omheinde al mijn tuin.
Boodschap voor als het morgen een beetje regende: de zon die schijnt, droogt niet alle verdriet.
Trek je satijnen pyjama aan, degene die je vasthoudt is erg ziek.
Ik kijk naar de horizon, ik weet dat het seizoen is, Ik weet het, Ik woon op het balkon.
Ik lach als ik maai, ik aai de schapen, ik heb spijt van de zoete tijd van vragen zonder boven of onder.
Nogmaals, ik sta daar met mijn verloren illusies een beetje naakt.
Bijna onbeweeglijk, allen in gebed, uitgestrekt tot alles wat schijnt hoop ik, Ik denk niet meer.
Nieuwsgierigheid, ik ben mezelf niet meer sinds je me verliet, ik herken mezelf niet meer.
Kom bij me terug, voor ik vergeet dat jullie allemaal de "Ik weet" verplaatsen, Ik vind ze niet leuk.
Ik kijk naar de horizon, ik weet dat het seizoen is, Ik weet het, Ik woon op het balkon.
Ik lach als ik maai, ik aai de schapen, ik heb spijt van de zoete tijd van vragen zonder boven of onder.
Waar komt deze wind uit Spanje vandaan ?
Hoe lang om de bergen over te steken ?
Wie van de twee heeft het meest geleden ?
Ben ik echt de zoon van mijn vader ?
Hoe kan ik je vertellen hoe ik me voel, behalve dat de smaak van bloed al meer dan een halve tijd in mijn leven is opgekomen ?