Debout sur le zinc — Le bleu du miroir songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le bleu du miroir" van Debout sur le zinc.
Songteksten
Il y a tant de choses à vivre,
Il y a tant de choses à faire,
Aller venir, parcourir,
Prendre chaque route à l’envers.
Jouer de tout comme autrefois,
Comme en apprenant la parole,
Parler beaucoup, autour de soi,
Tout se dessine ou se dérobe,
Se poser là sur le silence,
Le faire frémir, le faire vibrer,
Et bien s’aiguiser les défenses,
Au cas où, on ne sait jamais…
Entendrai-je encore une fois le goutte-à-goutte,
De ces pensées, triste passé, si loin ?
J’en doute.
Oublierai-je encore une fois que la mémoire
Aime tant se regarder dans le bleu du miroir ?
Il y a tant de petits riens
Qui se faufilent entre nous,
Des petits plaisirs sans lendemain,
Petits mais qui marchent à tous les coups,
Ne pourrions nous pas les toucher,
Une seule fois, juste pour voir,
La peur est un brin éméchée,
L’œil est lassé de la nuit noire,
C’est le moment ou jamais,
Sauter avant que le vent tourne,
Et ne pas perdre cette idée :
C’est dans la paix que la guerre couve.
Entendrai-je encore une fois le goutte-à-goutte,
De ces pensées, triste passé, si loin ?
J’en doute.
Oublierai-je encore une fois que la mémoire
Aime tant se regarder dans le bleu du miroir ?
Songtekstvertaling
Er zijn zoveel dingen te leven, er zijn zoveel dingen te doen, te komen, te reizen, elke weg ondersteboven te nemen.
Het spelen van alles zoals in het verleden, alsof het leren van het woord, veel praten, om jezelf heen, alles wordt getrokken of verborgen, zittend op de stilte, laat het trillen, laat het trillen, en het scherpen van de verdediging goed, voor het geval, je weet nooit ... Zal ik weer het Druppeltje van deze gedachten horen, triest verleden, zo ver weg ?
Ik betwijfel het.
Zal ik nog eens vergeten dat herinnering zichzelf zo graag in de blauwe spiegel ziet ?
Er zijn zo veel kleine RI ' s die tussen ons sluipen, kleine pleziertjes zonder morgen, klein maar die de hele tijd lopen, we konden ze niet aanraken, slechts één keer, alleen maar om te zien, angst is een flikkering, het oog is moe van de donkere nacht, het is de tijd of nooit, springen voor de wind draait, en niet verliezen dit idee : het is in vrede dat oorlog broeit.
Zal ik nog eens het Druppeltje van deze gedachten horen, triest verleden, zo ver weg ?
Ik betwijfel het.
Zal ik nog eens vergeten dat herinnering zichzelf zo graag in de blauwe spiegel ziet ?