Debout sur le zinc — Les passantes songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les passantes" van Debout sur le zinc.
Songteksten
Je veux dédier ce poème
A toutes les femmes qu’on aime
Pendant quelques instants secrets
A celles qu’on connait à peine
Qu’un destin différent entraîne
Et qu’on ne retrouve jamais
A celles qu’on voit apparaître
Une seconde à sa fenêtre
Et qui, preste, de s'évanouir
Mais dont la svelte silouhette
Est si gracieuse et fluette
Qu’on n’en demeure épanoui
A l’accompagne de voyage dont les yeux
Charme au paysage
Font paraître court le chemin
Qu’on est seul peut être à comprendre
Et qu’on laisse pourtant descendre
Sans avoir effleuré sa main
A celles qui sont déjà prises
Et qui vivant des heures grises
Près d’un être trop différent
Vont ont, Inutile folie
Laissons voir la mélancolie
D’un avenir désespérant
J’ai revis malgé apercu
Espérance d’un jour déçu
Vous serez dans l’oubli demain
Pour peu que le bonheur survienne
Il est rare que l’on se souvienne
Des épisodes du lendemain
Mais si on a manqué sa vie
On songe avec un peu d’envie
A tous ces bonheurs d’entrevus
Aux coeurs qui doivent vous attendre
Aux baisers qu’on osa pas prendre
Aux yeux qu’on a jamais revus
Alors au soir de lassitude
Tout en peuplant sa solitude
Les fantômes du souvenir
On pleure les levres absentes
De toutes ces belles passantes
Que l’on a pas su retenir
Que l’on a pas su retenir
Songtekstvertaling
Ik wil dit gedicht opdragen.
Aan alle vrouwen waar we van houden
Voor een paar geheime momenten
Voor hen die we nauwelijks kennen
Dat een ander lot met zich meebrengt
En dat we nooit vinden
Voor degenen die wij zien.
Een seconde voor zijn raam.
En wie, klaar om flauw te vallen
Maar wiens slanke silhouet
Is zo sierlijk en stromend
Laten we niet in vervulling gaan.
Een reisgezel wiens ogen
Charme aan het landschap
Laat het pad kort lijken
Dat we alleen kunnen zijn om te begrijpen
En toch teleurgesteld
Zonder zijn hand aan te raken
Aan degenen die reeds
En die grijze uren leven
Dicht bij een wezen te verschillend
Zal hebben, nutteloze waanzin
Laten we de melancholie eens zien.
Een wanhopige toekomst
Ik zag het weer.
Hoop op een teleurgestelde dag
Morgen ben je vergeten.
Zolang het geluk komt
Het is zeldzaam om te onthouden
Afleveringen van de volgende dag
Maar als we zijn leven zouden missen
We denken met een beetje afgunst
Op al deze goede interviews
Voor de harten die op je moeten wachten
Op kussen die we niet durven te nemen
In de ogen die we nooit meer zagen
Dus in de avond van vermoeidheid
Tijdens het bevolken van zijn eenzaamheid
De geesten van de herinnering
We rouwen om de vermiste levres.
Van al deze mooie voorbijgangers
Dat we ons niet konden herinneren
Dat we ons niet konden herinneren