Deathspell Omega — The Shrine of Mad Laughter songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Shrine of Mad Laughter" van Deathspell Omega.
Songteksten
God of terror, very low dost thou bring us,
very low hast thou brought us…
A sensation of everlasting rot and those frantic wails,
No, it is not a fall into the abyss
The defiance of descent,
A coronation beyond liberty and slavery;
The cry of woe and deliverance exudes a flame,
Evasive as sound and ether:
An instant of collusion with death,
Without hope nor prospect, yet it is a World below and above and in all eternity,
A gift of fever, the wind of death
That sustains the life in me, yes,
The lightness of hovering in permanent
Anguish; I dared to borrow those words,
To articulate them and to savour their turpitude,
As I beheld the shrine of mad laughter.
The limit is crossed with a weary horror:
Hope seemed a respect which fatigue grants to the necessity of the world.
As if Death was dashed onto the death within,
A violent thrust stealing the light of the eyes,
A ray of darkness, a negation,
The bread of bitterness
that ignites neither devotion nor fervour;
Resplendent nothingness!
Make all things appear with clarity,
Ruined in the flame of repudiation,
In the flame of God!
Interwoven joy and confusion,
A stabbing confusion, asphyxiation from within,
Yet I gained this certitude:
Malediction, degradation, sown in me like seeds
Now belonged to death,
in harbouring a desire for the hideous,
I was beckoning to death.
Insatiable combustion, expand,
this body is the vessel of grace!
The idea of God is pale next to that of perdition,
but of this I could have no inkling in advance.
Songtekstvertaling
God van terreur, zeer laag brengt u ons,
zeer laag hebt gij ons gebracht…
Een gevoel van eeuwigdurende rot en die razende gejammer,
Nee, Het is geen val in de afgrond.
Het verzet van de afdaling,
Een kroning voorbij vrijheid en slavernij;
De Schreeuw van smart en verlossing straalt een vlam uit,
Ontwijkend als geluid en ether:
Een moment van samenspanning met de dood,
Zonder hoop of vooruitzicht, toch is het een wereld onder en boven en in alle eeuwigheid,
Een geschenk van koorts, de wind van de dood
Dat het leven in mij ondersteunt, Ja.,
De lichtheid van het zweven in permanente
Angst; ik durfde die woorden te lenen,
Om ze te verwoorden en te genieten van hun verdorvenheid.,
Terwijl ik het heiligdom van dollach zag.
De grens wordt overschreden met een vermoeide horror:
Hoop leek een respect dat vermoeidheid aan de noodzaak van de wereld geeft.
Alsof de dood op de dood van binnen werd gestort.,
Een gewelddadige stoot die het licht van de ogen steelt,
Een straal van duisternis, een ontkenning,
Het brood van bitterheid
dat noch devotie, noch de vurigheid aanwakkert.;
Schitterend niets!
Laat alles duidelijk verschijnen.,
Geruïneerd in een verzengende vlam.,
In de vlam van God!
Vervlochten vreugde en verwarring,
Een steek verwardheid, verstikking van binnenuit,
Maar ik kreeg deze zekerheid.:
Kwaadaardigheid, degradatie, ingezaaid in mij als zaden
Nu behoorde hij tot de dood.,
in het koesteren van een verlangen naar de afgrijselijke,
Ik wenkte dood.
Onverzadigbare verbranding, uit te breiden,
dit lichaam is de belichaming van genade!
Het idee van God is bleek naast dat van de ondergang.,
maar ik had geen flauw idee van tevoren.