Deathspell Omega — Scorpions & Drought songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Scorpions & Drought" van Deathspell Omega.
Songteksten
There I stand, in a wood of trees pale as if bones
eroded by nefarious winds,
haunted by their barking echoes.
Were doubts to arise that God retreats slowly from this world
which until now renewed itself with every dawn
nurtured by holy breath:
behold those mountains
the rocks of which turn to ghosts
and those roots petrified in thirst,
vainly defying the opaque silence of hollow rivers,
and bury your doubts in a profane grave.
The greatest proof of justice and mercy
God’s supreme goodness
and his loving caress
inhabit these abrasive pillars of dust,
the black veil at the horizon
soon to hush in velvet silence
your daughter’s last breath,
crowning you the depositary
of ten thousand indignities:
the eminent king of a world in dismay.
Every singularity is filed down
by this continuous ochre stream.
The only memory and existence
those you cherished ever had
and ever could have,
the memory of the heart,
is overcome by the drought of the heart:
a desert with no life but scorpions
coming as a swarm, as a flood
with an abundance of deadly stings…
one for every remembrance
one for every comforting echo of the past
for blithe days of hope turned sour.
Songtekstvertaling
Daar sta ik, in een bos van bomen bleek als botten
uitgehold door snode winden,
achtervolgd door hun blaffende echo ' s.
Als er twijfels zouden rijzen dat God zich langzaam terugtrekt uit deze wereld
die tot nu toe zichzelf vernieuwde met elke dageraad.
gevoed door de Heilige adem:
aanschouw die bergen.
waarvan de rotsen tot geesten uitgroeien.
en die wortels versteend van dorst.,
ijverig de ondoorzichtige stilte van holle rivieren trotseren,
en begraaf je twijfels in een profaanbaar graf.
Het grootste bewijs van gerechtigheid en genade
Gods Allerhoogste goedheid
en zijn liefdevolle streling
bewoon deze slijpstenen van stof,
de zwarte sluier aan de horizon
binnenkort stil in fluwelen stilte
de laatste adem van je dochter.,
de bewaarder.
van tienduizend vernederingen:
de eminente koning van een wereld in ontzetting.
Elke singulariteit is weggevijld
door deze continue oker stroom.
Het enige geheugen en bestaan
degenen die je ooit gekoesterd hebt
en ooit,
de herinnering aan het hart,
wordt overwonnen door de droogte van het hart:
een woestijn zonder leven behalve schorpioenen
als een zwerm, als een vloed
met een overvloed aan dodelijke steken…
Eén voor elke herinnering
Eén voor elke troostende echo van het verleden
want de dagen van hoop werden zuur.