David Knopfler — Forty Days and Nights songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Forty Days and Nights" van David Knopfler.
Songteksten
The wind is weeping voices and they fill my tattooed sails
Maybe God in grace rejoices as another sinner fails
She says «You talk like every crazy, transfixed by The Northern Lights
There’s a movie a-running round your head, call it 'Forty Days and Nights'»
For forty days and forty nights in the belly of my whale
I was handcuffed high on my own denial and a blacklist of betrayals
I have bowed my head in silence, nailed inside «Belief»
Crucified by certainties and righteous burning grief
I have travelled with the holy, the worldly and the wise
Baby maybe we were closer then than we ever realised
For forty days and forty nights I wrestled here with my appetites
Pressed up against your pearly gates with such promise of delights
But for all these vows to heaven, how many change their ways?
And I would sooner tremble in your eyes than feel nothing in your gaze
If I rejected all ambition — If I resigned the two bit parts
If the price was true perdition — Man I knew that from the start
I have done with helpless feelings and I have climbed your callous walls
Where catcalls, jeers and beatings break these bartered, broken souls
Where shadows vault the ceilings at the vivisection ball
When the wings of death come a- beating fast across these martyr’s halls
I’m still living with my conscience still celebrating Art
'Til I Reach the last confinement at The Home of Exiled Hearts
The King and Queen of Laughter — they got no place left to go
And they will play out their final chapter here on death row radio
Where with the angels of the city as the guilty stars burn out
My Samurai are sleeping light in Tinseltown tonite
In the wind I still hear voices as the ancient comrades call
Does God in grace avert his face as another angel falls?
I can hear their voices clearer at the final curtain call
There were many who rejoiced to see a tiny sparrow fall
How the sins of all their fathers — stack up against the sons
Called but never chosen — to be their chosen ones
And the wind is weeping voices
They fill my tattooed sails
Maybe God in grace is crying at injustice that prevails
And averts his face in sufferance for those black trains on the rails
Perhaps right now he’s a-mocking my pretensions and portrayals
In forty days and forty night-time tales
Songtekstvertaling
De wind huilt stemmen en ze vullen mijn getatoeëerde zeilen
Misschien is God in genade blij als een andere zondaar faalt.
Ze zegt: "Je praat als elke gek, getransfixeerd door het Noorderlicht
Er loopt een film rond je hoofd, noem het 'veertig dagen en nachten'.»
Veertig dagen en veertig nachten in de buik van mijn Walvis.
Ik was geboeid high op mijn eigen ontkenning en een zwarte lijst van verraad.
Ik heb mijn hoofd gebogen in stilte, vastgespijkerd in "geloof»
Gekruisigd door zekerheden en rechtschapen brandend verdriet
Ik reis met de heilige, de wereldse en de wijze
Baby misschien waren we toen dichterbij dan we ooit realiseerden
Veertig dagen en veertig nachten worstelde ik hier met mijn eetlust.
Tegen je hemelpoort gedrukt met zo ' n belofte van geneugten.
Maar voor al deze geloften aan de hemel, hoeveel veranderen hun wegen?
En ik beef nog liever in je ogen dan dat ik niets voel in je blik.
Als ik alle ambitie afwees-als ik ontslag nam de twee bits delen
Als de prijs ware ondergang was — Man wist ik dat vanaf het begin
Ik heb het gedaan met hulpeloze gevoelens en ik heb je harteloze muren beklommen
Waar catcalls, grappen en klappen deze geruild, gebroken zielen breken
Waar schaduwen de plafonds bij de vivisectie bal vullen.
Als de vleugels des doods snel voorbij deze martelarenzalen komen
Ik leef nog steeds met mijn geweten en vier nog steeds Kunst.
Tot ik de laatste opsluiting bereik in het Huis van verbannen harten.
The King and Queen of Laughter-they got no place to go
En ze zullen hun laatste hoofdstuk uitspelen hier op de dodencel radio
Waar met de engelen van de stad als de schuldige sterren branden
Mijn samoerai slapen licht in Tinseltown tonite
In de wind hoor ik nog steeds stemmen zoals de oude kameraden roepen
Wend God in genade zijn gezicht af als een andere engel valt?
Ik hoor hun stemmen helderder bij de laatste oproep.
Er waren velen die blij waren om een kleine mus te zien vallen.
Hoe de zonden van al hun vaders zich opstapelen tegen de zonen
Geroepen, maar nooit gekozen, om hun uitverkorenen te zijn.
En de wind huilt stemmen
Ze vullen mijn getatoeëerde zeilen
Misschien schreeuwt God in genade om onrecht dat zegeviert.
En hij wendt zijn gezicht af van de zwarte treinen op de rails.
Misschien Spot hij nu met mijn pretenties en portretten.
In veertig dagen en veertig nachtverhalen