Даша Русакова — Сад памяти songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Сад памяти" van Даша Русакова.
Songteksten
Где обелисков ровный ряд в поселке нашем,
Ученики разбили сад во Славу Павшим.
Я часто прихожу в тот сад, оставив книжки.
В могилах воины лежат — совсем мальчишки.
Деревья, ветви, здесь, всегда склоняют низко.
Сияет красная звезда на обелисках.
Колокола на церкви бьют печальным стоном,
И люди добрые идут с земным поклоном.
Кровь на обугленных полях давно остыла,
Но только помнит та земля, как это было:
Как уходил в последний бой, служа Отчизне —
Тот, кто пожертвовал собой во имя Жизни.
Под образами мать мольбу в ладони дышит,
Но материнскую печаль дитя не слышит.
Недомечтал о светлых днях и в браке не был —
У паренька в больших глазах застыло небо.
Весной оденется тот сад в наряд невесты,
А с юга птицы прилетят и гнездам тесно.
Вот, солнце летнее взошло, в граните блики;
На плитах четное число цветов гвоздики.
Где обелисков ровный ряд в поселке нашем,
Ученики разбили сад во Славу Павшим.
Songtekstvertaling
Waar zijn de obelisks een even rij in ons dorp,
De discipelen legden een tuin voor de glorie van de Gevallenen.
Ik ga vaak naar die tuin, en laat mijn boeken achter.
In de graven van de soldaten liggen alleen jongens.
Bomen, takken, hier, buig altijd laag.
Een rode ster schijnt op de obelisken.
De kerkklokken luiden met een rouwende kreun,
En goede mensen gaan met een boog naar de aarde.
Het bloed op de verkoolde velden was allang afgekoeld.,
Maar alleen dat de aarde zich herinnert hoe het was:
Hoe hij naar de laatste slag ging, het vaderland diende. —
Iemand die zichzelf opofferde in de naam van het leven.
Onder de beelden ademt de moeder een smeekbede in de palm van haar hand,
Maar het kind hoort het verdriet van de moeder niet.
Ik dacht niet aan de mooie dagen en ik was niet getrouwd. —
De grote ogen van de jongen waren gefixeerd op de lucht.
In de lente zal die tuin gekleed zijn als een bruid.,
En vanuit het zuiden komen de vogels en de nesten zijn vol.
Hier is de zomerzon opgestaan, in de granieten schittering;
De tegels hebben een even aantal anjerkleuren.
Waar zijn de obelisks een even rij in ons dorp,
De discipelen legden een tuin voor de glorie van de Gevallenen.