Dan Mills — Michael songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Michael" van Dan Mills.
Songteksten
He ties his bags around his thighs
Newspaper bags filled with newspaper lies
And combs his hair, straightens his tie
But the people still stare the people want to know why
He chose to fill the air with echoes of an ordinary life
After all these years when she was alive
He stood in the corner and he built a disguise
Now that she’s gone, the house won’t rise
So he sits on a milk crate with a handsaw to the sky
He chose to fill the air with echoes of an ordinary life
So don’t call me man, don’t call me boy anymore
Take or leave your crown behind and I’ll cry your name in war
And there’s rocks in windows that Michael threw
And this weeks window… it's for you
He dropped out of Amherst in his second year
And now he’s digging holes for the state
And he lays so still in the morning chill
'Cause he’s having trouble sleeping late
And he pours down the concrete on 7th street
And the children come up slow with open hands
And as they set them in, he’s ashamed within
'Cause he knows that once they walk away he’ll just go fill it up again
He chose to fill the air with echoes of an ordinary life
Oh and I should go, but can I stay?
Just one more song and I’ll be on my way
Don’t' call me man don’t call me boy
Don’t call me man don’t call me boy
When he lost his home, and his face grew thin
He traded her dresses for a used violin
And when he raised the wood and touched it to his chin
He whispered who I am, ain’t nothing like the wasted man I’ve been
He chose to fill the air with echoes of an ordinary life
Far away we go
We go far away
We go so far that you can’t even see us grow
Songtekstvertaling
Hij bindt z 'n zakken om z' n dijen.
Krantenzakjes gevuld met kranten leugens
En kamt zijn haar, straft zijn das
Maar de mensen staren nog steeds de mensen willen weten waarom
Hij koos ervoor om de lucht te vullen met echo ' s van een gewoon leven.
Na al die jaren toen ze nog leefde.
Hij stond in de hoek en hij bouwde een vermomming
Nu ze weg is, zal het huis niet meer herrijzen.
Dus hij zit op een krat met een handzaag aan de hemel
Hij koos ervoor om de lucht te vullen met echo ' s van een gewoon leven.
Dus noem me geen man, noem me geen jongen meer.
Neem of laat je Kroon achter en ik roep je naam in de oorlog
En er zijn stenen in ramen die Michael gooide
En dit weken venster ... het is voor jou
Hij verliet Amherst in zijn tweede jaar.
En nu graaft hij gaten voor de staat.
En hij ligt zo stil in de ochtend chill
Omdat hij moeite heeft om uit te slapen.
En hij stort in het beton op 7th street.
En de kinderen komen langzaam omhoog met open handen
En als ze ze erin zetten, schaamt hij zich van binnen.
Want hij weet dat als ze eenmaal weg zijn hij het weer zal vullen.
Hij koos ervoor om de lucht te vullen met echo ' s van een gewoon leven.
Ik moet gaan, maar mag ik blijven?
Nog één liedje en ik ben weg.
Noem me geen jongen.
Noem me geen jongen.
Toen hij zijn huis verloor en zijn gezicht dun werd
Hij ruilde haar jurken voor een gebruikte viool.
En toen hij het hout optrok en het op zijn kin aanraakte
Hij fluisterde wie ik ben, is niet zoals de dronken man die ik was.
Hij koos ervoor om de lucht te vullen met echo ' s van een gewoon leven.
Ver weg gaan we.
We gaan ver weg.
We gaan zo ver dat je ons niet eens kunt zien groeien.