Damian Wilson — Part of Me songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Part of Me" van Damian Wilson.
Songteksten
By the mill on the ‘Wey' Canal
We had shouted and run about
And though your laughter echoed out
The sun came up and you weren’t around
Decades pass but you still belong
Still the memory of you goes on
And though my life had just begun
You were destined not to come
Though I find it hard to say
But part of me was lost that day
You’re my son and will always be
You’re the reason that I must see
I hope your dreams reach out for me
When I look I just have to weep
Are you parted from what you want?
Are you stumbling where once you’d run?
And never know where you belong?
Or understand where you’re coming from
Though I find it hard to say
But part of me was lost that day
I was tired beyond belief
Reached out just to search for peace
And breathe the water of the deep
Still my body could not find sleep
When the laughter it seems all wrong
When the sunshine becomes too strong
And oh the pain that still goes on
Plentiful for everyone Though I find it hard to say
But part of me was lost that day
Is this torment we should not have?
Is this grief that is not of man?
And still our lives seem out of hand
One day will we understand?
If we learn from the days that pass
If we learnt, would we ever ask?
And can it truly control us?
Should we fear what we haven’t lost?
Though I find it hard to say
But part of me was made that way
Songtekstvertaling
Bij de molen op het kanaal' Wey'
We hadden geschreeuwd en gerend.
En hoewel je gelach weerklonk
De zon kwam op en jij was er niet.
Tientallen jaren gaan voorbij, maar je hoort er nog steeds bij.
Nog steeds gaat de herinnering aan jou door
En hoewel mijn leven net was begonnen
Je was voorbestemd niet te komen.
Hoewel ik het moeilijk vind om te zeggen
Maar een deel van mij was die dag verloren.
Je bent mijn zoon en zal dat altijd zijn.
Jij bent de reden dat ik moet zien
Ik hoop dat je dromen mij bereiken
Als ik kijk, moet ik huilen.
Zijn jullie gescheiden van wat jullie willen?
Strompel je waar je heen zou gaan?
En nooit weten waar je thuishoort?
Of begrijpen waar je vandaan komt
Hoewel ik het moeilijk vind om te zeggen
Maar een deel van mij was die dag verloren.
Ik was ongelooflijk moe.
Ik zocht naar vrede.
En adem het water van de diepte
Toch kon mijn lichaam geen slaap vinden.
Als het gelach helemaal verkeerd lijkt
Als de zon te sterk wordt
En oh de pijn die nog steeds doorgaat
Veel voor iedereen, al vind ik het moeilijk om te zeggen.
Maar een deel van mij was die dag verloren.
Is dit een kwelling die we niet moeten hebben?
Is dit verdriet niet van de mens?
En toch lijken onze levens uit de hand te lopen.
Zullen we het ooit begrijpen?
Als we leren van de dagen die voorbij gaan
Als we het zouden leren, zouden we het dan ooit vragen?
En kan het ons echt beheersen?
Moeten we bang zijn voor wat we niet verloren hebben?
Hoewel ik het moeilijk vind om te zeggen
Maar een deel van mij is zo gemaakt.