Cristina Branco — Saudade songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Saudade" van Cristina Branco.
Songteksten
Tenho tantas recordações como
Folhas tremendo nos ramos,
Canas murmurando à beira-rio,
Aves cantando no céu azul,
Frémito, murmúrios, canção:
Tantas! E mais disformes que sonhos.
Mais ainda: De todas as esferas celestes;
Como a onda, que ao quebrar,
Invade a imensidão da praia, sem
Nunca porém, um grão de areia expulsar.
Em atropelo, ouço-as segredar,
Ora agrestes, ora ternas, duras ou sinceras;
De tanta fartura, ainda dou em louco,
Esqueço quem sou e torno-me um outro.
As que são tristes, mais tristes me soam;
Agora que sei outro recurso não ter,
Que ficar de novo encalhado
Nas margens do eterno sofrer.
Também as felizes, se tornam mais tristes,
Pois para sempre se esvaneceram:
Beijos, luxos, palavras do passado,
São como frutos que em mim morreram.
Nada mais tenho que recordaçøes,
A minha vida já há muito se foi.
Como pode um morto cantar ainda?
Em mim já nenhum canto tem vida.
Nas margens dos grandes mares,
Na funda escuridão dos bosques,
Ouço ainda o grande rumor despertar
E nenhuma voz que o faça libertar.
Songtekstvertaling
Ik heb zoveel herinneringen als
Bladeren schudden op takken,
Riet mompelt bij de rivier,
Vogels zingen in de blauwe lucht,
Trillen, ruis, lied:
Zoveel! En meer vormloos dan dromen.
Nog meer: van alle hemelse sferen;
Zoals de golf, dat als je breekt,
Dringt de uitgestrektheid van het strand binnen, zonder
Maar nooit een zandkorrel.
In vertrappelen hoor ik ze afscheiden. ,
Soms bitter, soms teder, hard of oprecht;
Van zoveel, word ik nog steeds gek.,
Ik vergeet wie ik ben en word een ander.
Degenen die verdrietig zijn, het droevigste geluid voor mij;
Nu ik weet dat een andere functie niet te hebben,
♪ That get stranded again ♪
Op de kusten van eeuwig lijden.
Ook de gelukkigen, worden droeviger,
# For they ' ve faded forever # :
Kussen, luxe, woorden uit het verleden,
Zij zijn als vruchten die in mij gestorven zijn.
Verder hoef ik me niets te herinneren.,
Mijn leven is al lang voorbij.
Hoe kan een dode nog zingen?
In mij heeft geen enkele hoek meer leven.
Op de kusten van de grote zeeën,
In de diepe duisternis van het bos,
Ik hoor nog steeds het grote gerucht ontwaken
En geen stem om hem te bevrijden.