Corey Smith — Give Me Healing songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Give Me Healing" van Corey Smith.
Songteksten
Morning sun so bright, I put shades on my eyes,
hide my face from the spotlight.
I walk the streets with this pack on my back
full of books and the poetry I write.
Life’s a metaphorical battlefield.
This pen is my sword, this book is my shield
and I gain ground, on a bench in the park or a café downtown.
But each night when the shades come off,
I look back on the lines I’ve crossed and I hang my head.
I’m getting better but I ain’t there yet.
Still busting up this brick on my shoulders.
All my troubles set in stone make it hard to carry on.
But I’ve got praying hands hanging over,
the pillow where I lay my broken head at the end of the day
and they give me healing. They give me healing.
Wheels turn and seasons roll, across the highs and lows —
July hot, January cold —
and I pack heavy, 'cause I got to be ready for
whatever weather the wind may blow.
I’ve learned a lot from the road behind,
the bridges I’ve crossed, the mountains I’ve climbed, the interstate signs,
leading me through each stage in the back of my mind.
But each night when the curtain falls,
I take account of the highway’s cost and I hang my head.
I’m getting closer but I ain’t there yet.
I’m still busting up this brick on my shoulders,
all my troubles set in stone. Sometimes it’s hard to carry on,
but I’ve got praying hands hanging over,
the pillow where I lay my broken head at the end of the day
and they give me healing.
And I won’t lay my hammer down until they lay me in the ground.
And I’ll keep singing like it’s Sunday morning,
lightening my load until these wheels run out of road.
I’ll be busting up this brick on my shoulders.
Hammer falls and I see stars. I still wonder what they are.
I’ve got praying hands hanging over,
the pillow where I lay my broken head at the end of the day
and they give me healing. They give me healing.
Songtekstvertaling
Ochtendzon zo helder, Ik zet zonnebril op mijn ogen,
verberg mijn gezicht voor de schijnwerpers.
Ik loop door de straten met deze roedel op mijn rug
vol met boeken en de poëzie die ik schrijf.
Het leven is een metaforisch slagveld.
Deze pen is mijn zwaard, dit boek is mijn schild.
en ik win terrein, op een bankje in het park of in een café in de stad.
Maar elke nacht als de zonnebril afgaat,
Ik kijk terug op de lijnen die ik heb gekruist en ik hang mijn hoofd.
Ik word beter, maar ik ben er nog niet.
Ik heb nog steeds een steen op mijn schouders.
Al mijn problemen in steen zetten maken het moeilijk om door te gaan.
Maar ik heb biddende handen.,
het kussen waar ik mijn gebroken hoofd aan het eind van de dag legde
en ze geven me genezing. Ze geven me genezing.
Wielen draaien en seizoenen rollen, over de hoogten en laagten —
Juli warm, januari koud —
en ik pak zwaar in, want ik moet klaar zijn voor
wat voor weer de wind ook mag blazen.
Ik heb veel geleerd van de weg achter,
de bruggen die ik overgestoken heb, de bergen die ik beklom, de verkeersborden,
leid me door elke fase in mijn achterhoofd.
Maar elke nacht als het doek valt,
Ik hou rekening met de kosten van de snelweg en ik hang mijn hoofd op.
Ik kom dichterbij, maar ik ben er nog niet.
Ik breek nog steeds deze steen op mijn schouders,
al mijn problemen staan vast. Soms is het moeilijk om door te gaan.,
maar ik heb biddende handen.,
het kussen waar ik mijn gebroken hoofd aan het eind van de dag legde
en ze geven me genezing.
En ik leg mijn hamer niet neer tot ze me in de grond leggen.
En Ik zal blijven zingen alsof het zondagochtend is,
ik verlaag mijn lading tot de wielen van de weg af zijn.
Ik sla deze steen op mijn schouders.
Hammer valt en ik zie sterren. Ik vraag me nog steeds af wat ze zijn.
Ik heb biddende handen.,
het kussen waar ik mijn gebroken hoofd aan het eind van de dag legde
en ze geven me genezing. Ze geven me genezing.