Conducting From The Grave — When Legends Become Dust songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "When Legends Become Dust" van Conducting From The Grave.
Songteksten
Sometimes I get the feeling that I am stuck in some sort of dream,
unable to wake up, yet able to watch my entire world collapse around me.
Time is such a violent predator always waiting to hear the news post tragedies.
I’ve bid m farewell to every sunset and counted every moon.
Sooner or later these tides are going to wash these towns away, and take every
impurity with it.
From sewer to treetop they’ll run to safety, cowering at their own reflection.
Behind it all will lay broken shells of worn out streetlights.
The bulbs crumbled and splintered glass remains embedded in our heels.
Reminding us of a time no one can recall, when skyscrapers cursed the ground,
and every tree screamed with outstretched arms, to a sky that wasn’t listening.
Why are all involved to hurt?
To know what the trues form of human being is.
We can watch as they dine on the downfall of our emotions.
Streams of heartache and the volatile rage rattle the spines of bystanders,
tearing the breath from our children’s lungs.
Can you bear the sight of post collapse?
A thought of chaos crosses the minds of pure, and hollow eyes turned towards a dusken road.
Here is your ghost town in all its glory.
Movies of superimposed silhouettes play against the backboard of dusk drawing
in every killer for miles.
Songtekstvertaling
Soms krijg ik het gevoel dat ik vast zit in een soort droom.,
niet in staat om wakker te worden, maar in staat om mijn hele wereld om me heen te zien instorten.
De tijd is zo ' n gewelddadig roofdier dat altijd wacht op de tragedies van de newspost.
Ik heb afscheid genomen van elke zonsondergang en elke maan geteld.
Vroeg of laat zullen deze getijden deze steden wegspoelen, en elke
onzuiverheid ermee.
Van riool tot boomtop rennen ze naar de veiligheid, in hun eigen reflectie.
Achter alles zullen gebroken schelpen met Versleten straatlantaarns liggen.
De gloeilampen verkruimelden en versplinterd glas blijft in onze hakken zitten.
Herinnert ons aan een tijd die niemand zich kan herinneren, toen wolkenkrabbers de grond vervloekten. ,
en elke boom schreeuwde met uitgestrekte armen, naar een hemel die niet luisterde.
Waarom zijn ze allemaal betrokken om pijn te doen?
Om te weten wat de truesvorm van het menselijk wezen is.
We kunnen toekijken hoe ze eten bij de ondergang van onze emoties.
Stromen van hartzeer en de vluchtige woede rammelen de stekels van omstanders,
de adem uit de longen van onze kinderen halen.
Kun je de aanblik van een instorting verdragen?
Een gedachte van chaos kruist de geest van pure, en holle ogen wendden zich naar een schemerweg.
Hier is je spookstad in al zijn glorie.
Films van gesuperponeerde silhouetten spelen tegen het rugplank van schemertekening
in elke moordenaar in de wijde omtrek.