Colette Renard — L'homme en habit songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'homme en habit" van Colette Renard.
Songteksten
Montmartre et sa colline
Ont mis une sourdine
Les enseignes s'éteignent
Et la lune enfin peut briller
Quelques rires sonores
Se font entendre encore
Des filles lasses passent
Pressées d’aller se coucher
Le laitier, seul au monde
A commencé sa ronde
Faisant vibrer la nuit
Du bruit de ses bidons de lait
Et voici l’homme en habit
Cet élégant gentilhomme
Porte un chapeau haut-de-forme
Une cape de soie noire
Et canne à pommeau d’ivoire
Et sur son gilet tout blanc
Un papillon
Un papillon en tissu bleu
De sa démarche élégante
Il descend les rues en pente
La mine aristocratique
Et le geste mécanique
D’un homme qui ne sait pas
Ni d’où il vient
Ni où il va Bonne nuit ma grand’ville
Mais voici la lumière
Des tristes réverbères
Que l’aurore dévore
Comme des lambeaux de nuit
Une fenêtre bâille
Sur un homme qui bâille
Faut qu’il aille au travail
Il a sommeil et ça l’ennuie
L’homme en habit s’avance
Vers le fleuve, en silence
Et sombre comme une ombre
Dans le noir qui s’enfuit
Emportant l’homme en habit
Il n’est plus de notre monde
Et descend au fil de l’onde
Comme un poisson fantastique
Sous les ponts de pierres antiques
Mais son âme ne sait pas
Ni d’où elle vient
Ni où elle va Adieu gentilhomme
C’est une charmante idée
D’avoir mis pour voyager
À travers l'éternité
Ton costume de marié
Songtekstvertaling
Montmartre en de heuvel
Hebben gedempt
De borden gaan uit.
En de maan kan eindelijk schijnen
Een paar luide lachjes
Worden weer gehoord
Vermoeide meisjes komen langs.
In een haast om naar bed te gaan
De slak, de enige ter wereld
Begon zijn ronde
Trillen ' s nachts
Van het geluid van zijn melkblikken
En hier is de man met de gewoonte
Deze elegante Heer.
Draagt een hoge hoed.
Een cape van zwarte zijde
En ivoren rommel
En op zijn witte vest
Vlinder
Een vlinder in blauwe stof
Zijn elegante gang
Hij gaat door de glooiende straten
De aristocratische mijn
En het mechanische gebaar
Van een man die niet weet
Noch waar het vandaan komt
En waar hij ook heen gaat, welterusten mijn grote stad
Maar hier is het licht
Sad street lights
Laat de dageraad verslinden
Net als nachtspleten.
Een venster geeuwt
Op een man die geeuwt
Hij moet naar z ' n werk.
Hij is slaperig en verveeld.
De man met de gewoonte gaat vooruit.
Naar de rivier, in stilte
En donker als een schaduw
In het donker dat wegloopt
Neem de man in het pak mee.
Hij is niet langer van onze wereld.
En neerdaalt langs de Golf
Als een fantastische vis
Onder de bruggen van oude stenen
Maar zijn ziel weet het niet
Noch waar het vandaan komt
Noch waar ze heen gaat vaarwel Heer
Het is een prachtig idee.
Om te reizen
Door de eeuwigheid
Je trouwpak.