Claudio Lolli — La Giacca songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Giacca" van Claudio Lolli.
Songteksten
Bisogna andare, fino in fondo, in fondo a tutto in fondo a noi, in fondo agli
argini del mondo, alla paura che mi fai. Fino in fondo alle tue cosce,
ai miei timori alle tue angosce. Fino in fondo alla pianura, all’orizzonte
della città. In fondo dove non troveremo nemmeno un’ombra per riposarci,
in fondo dove sarà fatica, sarà sudore l’esser sincero, in fondo dove tutto è
coperto sotto lo stesso mantello nero
E se domani la mia giacca sarà, la giacca di un disgraziato, non sarò mai così
fregato come tuo padre
Bisogna andare sempre avanti, anche se noi non siamo in tanti, anzi davvero
siam solo in due, le mani mie, le mani tue, devono stare sempre vicine,
devono avere gli stessi guanti e non paura là sul confine di fare l’ultimo
passo in avanti
Bisogna andare incontro a tutti quelli che oggi come noi, voglion rischiare
d’esser distrutti piuttosto di ritrovarsi poi, in una famiglia senza persone,
come tra i muri di una prigione
E se domani la mia giacca sarà, la giacca di un disgraziato, non sarò mai così
fregato come tuo padre
Bisogna vincere la morte, quella che non si fa vedere, che viene senza far
rumore, che non si fa aprir le porte, che non fa mai vestir di nero tutti i
parenti all’ospedale, che non ha mai camere ardenti, nè cerimonie, nè funerali.
Quella nascosta nella tua noia, nella mia noia, nelle parole che ci diciamo
senza capire nemmeno quel che vogliamo dire, quella che come un regista esperto
ci mette in scena nel suo deserto
E se domani la mia giacca sarà, la giacca di un disgraziato, non sarò mai così
fregato come tuo padre
Songtekstvertaling
We moeten naar de bodem, naar de bodem van alles, naar de bodem van ons, naar de bodem van de
de oevers van de wereld, De angst die je veroorzaakt. Tot aan je dijen.,
op mijn angsten tot jouw angst. Naar de bodem van de vlakte, naar de horizon
van de stad. Op de bodem waar we niet eens een schaduw vinden om te rusten,
op de bodem waar het Vermoeidheid zal zijn, zal het zweet zijn om oprecht te zijn, op de bodem waar alles is
bedekt met dezelfde zwarte mantel
En als morgen mijn jas zal zijn, de jas van een ellendeling, zal ik dat nooit zijn.
geneukt zoals je vader.
We moeten altijd door blijven gaan, ook al zijn er niet veel van ons, eigenlijk
er zijn maar twee van ons, mijn handen, jouw handen, moeten altijd dichtbij zijn.,
ze moeten dezelfde handschoenen hebben en niet bang zijn aan de grens om de laatste te maken.
voren
We moeten al degenen ontmoeten die vandaag de dag zoals wij, willen riskeren
om vernietigd te worden in plaats van zichzelf te vinden, in een familie zonder mensen,
zoals in de muren van een gevangenis.
En als morgen mijn jas zal zijn, de jas van een ellendeling, zal ik dat nooit zijn.
geneukt zoals je vader.
We moeten de dood overwinnen, degene die zich niet laat zien, die komt zonder te maken
geluid, dat niet open de deuren, die nooit niet draagt zwart alle
familieleden in het ziekenhuis, die nooit brandende kamers hebben, geen ceremonies, geen begrafenissen.
Degene verborgen in jouw verveling, in mijn verveling, in de woorden die we tegen elkaar zeggen
zonder te begrijpen wat we willen zeggen, wat als ervaren directeur
hij zet ons in z ' n woestijn.
En als morgen mijn jas zal zijn, de jas van een ellendeling, zal ik dat nooit zijn.
geneukt zoals je vader.