Claudio Lolli — Angoscia Metropolitana songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Angoscia Metropolitana" van Claudio Lolli.
Songteksten
Dentro a un cielo nato grigio, si infilzano le gru
ricoperte dalle case, le colline non si vedon più.
Sulle antenne conficcate nella crosta della terra
corron nuvole frustate, come va un esercito alla guerra.
E la voce che mi esce, si disperde tra le case,
sempre più lontana, se non la conosci, è l’angoscia metropolitana.
Le baracche hanno lanciato, il loro urlo di dolore,
circondando la città, con grosse tenaglie di vergogna.
Ma il rumore delle auto, ha già asfissiato ogni rimorso,
giace morto sul selciato, un bimbo che faceva il muratore.
E la voce che mi esce, si disperde tra le case,
sempre più lontana, se non la conosci, è l’angoscia metropolitana.
Nelle case dei signori, la tristezza ha messo piede,
dietro gli squallidi amori, l’usura delle corde ormai si vede.
Come pere ormai marcite, dal sedere troppo tondo,
le fortune ricucite, mostrano i loro vermi al mondo.
E la voce che mi esce, si disperde tra le case,
sempre più lontana, se non la conosci, è l’angoscia metropolitana.
Fai un salto alla stazione, per cercare il tuo treno,
troverai disperazione, che per venire qui lascia il sereno.
Fai un salto alla partita, troverai mille persone,
che si calciano la vita, fissi dietro un unico pallone.
E la voce che mi esce, si disperde tra le case,
sempre più lontana, se non la conosci, è l’angoscia metropolitana.
La campagna circostante, triste aspetta di morire,
per le strade quanta gente, è in fila per entrare o per uscire.
Chiude l’ultima serranda, poi la luce dice addio,
la città si raccomanda, la sua sporca anima a dio.
E la voce che mi esce, si disperde tra le case,
sempre più lontana, se non la conosci, è l’angoscia metropolitana.
Songtekstvertaling
In een grijze hemel, steken de kranen
overdekt door huizen, kunnen de heuvels niet meer gezien worden.
Op de antennes in de aardkorst
corron zweepte wolken, als een leger ten strijde trekt.
En de stem die uit Mij komt, is verspreid over de huizen.,
meer en meer afstand, als je het niet weet, is de Metropolitaanse angst.
De boeren wierpen, hun kreet van pijn.,
rondom de stad, met grote tongen van schaamte.
Maar het lawaai van auto ' s, heeft al alle wroeging verstikt.,
dood liggend op de stoep, een kind dat een metselaar was.
En de stem die uit Mij komt, is verspreid over de huizen.,
meer en meer afstand, als je het niet weet, is de Metropolitaanse angst.
In de huizen van de Heren, heeft verdriet voet gezet,
achter de Smerige liefdes, is de slijtage van de snaren nu zichtbaar.
Als rotte peren, met een ronde bodem,
de fortuinen genaaid, tonen hun wormen aan de wereld.
En de stem die uit Mij komt, is verspreid over de huizen.,
meer en meer afstand, als je het niet weet, is de Metropolitaanse angst.
Stop bij het station om uw trein te vinden,
je zult wanhoop vinden, dat om hier te komen de serene verlaat.
Als je langskomt, vind je duizend mensen.,
die hun leven schoppen, staren achter een bal.
En de stem die uit Mij komt, is verspreid over de huizen.,
meer en meer afstand, als je het niet weet, is de Metropolitaanse angst.
Het omliggende platteland, verdrietig wachtend om te sterven,
op straat hoeveel mensen, staat in de rij om in of uit te gaan.
Sluit de laatste demper, dan zegt het licht vaarwel,
de stad wordt aanbevolen, zijn vuile ziel aan God.
En de stem die uit Mij komt, is verspreid over de huizen.,
meer en meer afstand, als je het niet weet, is de Metropolitaanse angst.