Claude François — Dans Les Orphelinats songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dans Les Orphelinats" van Claude François.
Songteksten
Il y a dans les orphelinats
Des cloches qui sonnent
Mais ne chantent pas
De grands arbres
Qui tendent au ciel leurs bras
Mais les oiseaux ne s’y posent pas
Il y a aussi dans les orphelinats
Quelques poupées qui parlent
Mais ces poupées elles n’ont jamais dit:
«Papa… Maman.»
Il y a dans les orphelinats
Des murs grands comme l’Himalaya
Et des barreaux gros comme des séquoias
Et des portes lourdes comme des trois mâts
Il y a aussi dans les orphelinats
Quelques poupées qui rêvent
Mais ces poupées elles n’ont jamais dit:
«Papa… Maman…»
Il y a dans les orphelinats
Des vitres où l’on ne dessine pas
Et des pelouses où l’on ne marche pas
Et des cailloux qu’on ne lance pas
Mais il y a aussi dans les orphelinats
Quelques poupées qui meurent
Mais ces poupées, elles n’ont jamais dit:
«Papa… Maman…»
Dans les orphelinats comme des prisonniers
Il y a des lits blancs avec des numéros
Et des poupées couchées qui crient en dormant
Elles crient: «Papa… Maman…»
Il y a des larmes sur les oreillers des poupées
Car les poupées elles savent toutes, toutes pleurer
Ah ! Il y a des rêves qui passent sous les yeux fermés
Car les poupées savent toutes rêver
Ah ! Il y a des yeux au ciel, des mains croisées
Car les poupées savent toutes prier
Car ces pauvres poupées pourraient aimer
Sauraient aimer… pour être aimées…
Songtekstvertaling
Er zijn in de weeshuizen
Klokken luiden
Maar niet zingen
Hoge bomen
Die hun armen naar de hemel uitstrekken
Maar vogels komen niet op
Er zijn ook weeshuizen
Een paar poppen die praten
Maar die poppen hebben ze nooit gezegd.:
"Vader ... Moeder.»
Er zijn in de weeshuizen
Muren zo groot als de Himalaya
En bars zo groot als redwoods
En zware deuren als drie masten.
Er zijn ook weeshuizen
Een paar poppen die dromen
Maar die poppen hebben ze nooit gezegd.:
"Vader ... Moeder…»
Er zijn in de weeshuizen
Vensters waar je niet tekent
En gazons waar je niet loopt
En stenen gooien we niet
Maar er zijn ook weeshuizen
Sommige poppen sterven
Maar deze poppen, hebben ze nooit gezegd:
"Vader ... Moeder…»
In weeshuizen als gevangenen
Er zijn witte bedden met nummers
En liegende poppen schreeuwend in hun slaap
Ze roepen: "pap ... Moeder…»
Er zitten tranen op de kussens van de poppen.
Omdat de poppen die ze allemaal kennen, ze allemaal huilen
Ah! Er zijn dromen die voorbij gaan onder gesloten ogen.
Omdat de poppen allemaal weten hoe ze moeten dromen.
Ah! Er zijn ogen in de lucht, handen gekruist
Want alle poppen weten hoe ze moeten bidden
Omdat deze arme poppen misschien willen
Zou kunnen liefhebben ... om bemind te worden…