Clark Kent Phone Booth — Ode to Eva Cassidy songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ode to Eva Cassidy" van Clark Kent Phone Booth.
Songteksten
I was tryin' to walk Giant’s Causeway all alone
You were reading at dawn your Szymborska’s poems
While the autumn would ash
On your mother’s carpet
And the idiots' parade
Somehow still raised a blast
Mirror cried, cried, cried
Off a blue room
Off a blue room
As the cello player threw his bow to the sky
Swear I saw the statues cry
Made a paper boat with my father’s funeral bill
Heard those cars hiss by your window’s eyes
But my glance had no more thrill
You were playin' barefoot in some underpass
Perfect as a morning on the beach of Carmel
And lilies died, died, died
There were more thorns than roses in the deputee’s speech
So we’d get to the garden to kiss our own gravity
But the only four we ever saw breed
Were the ones that we drank from the bottle indeed
I could feel your own breathing in the pause of your lyrics
I may roam in the corners of your sleep and your dreaming
Colors cried, cried, every color cried
Off your blue room
Off your blue room
Swear I, swear I, swear I saw the statues cry
Wait for happiness
Was the joy itself
Songtekstvertaling
Ik probeerde alleen over Giant ' s Causeway te lopen.
Je las in de ochtend je gedichten van Szymborska.
Terwijl de herfst zou as
Op het tapijt van je moeder
En de idioten parade
Op de een of andere manier nog steeds een ontploffing
Spiegel huilde, huilde, huilde
Van een blauwe kamer
Van een blauwe kamer
Terwijl de cello speler zijn boog naar de lucht gooide
Zweer dat ik de beelden zag huilen.
Ik maakte een papieren boot met mijn vaders begrafenisrekening.
Ik hoorde die auto ' s bij de ogen van je raam sissen.
Maar mijn blik had geen sensatie meer
Je speelde blootsvoets in een onderdoorgang.
Perfect als een ochtend op het strand van Carmel
En lelies stierven, stierven, stierven
Er waren meer doornen dan rozen in de toespraak van de getuige.
Dus we gingen naar de tuin om onze eigen zwaartekracht te kussen.
Maar de enige vier die we ooit gezien hebben
Waren degenen die we uit de fles dronken.
Ik voelde je eigen adem in de pauze van je teksten.
Ik kan zwerven in de hoeken van je slaap en je dromen
Kleuren huilden, huilden, elke kleur huilde
Van je blauwe kamer
Van je blauwe kamer
Ik zweer dat ik de beelden zag huilen.
Wacht op geluk
Was de vreugde zelf