Cinema Strange — Mathilde In the Dirt songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mathilde In the Dirt" van Cinema Strange.
Songteksten
She is horse-hoof dust and cloth and the lazy rays of sun will squat upon her unblinking eyes.
She moves sadly through the woods, hanging from the
back of a caravan, thread and nail have caught her
hand.
She relinquishes her grasp and tumbles to the earth, to the wheel ruts, a tangled heap of calico.
She sobs dryly for the girl who whispered like a leaf
in the autumn-time, with winter skin and breath of clover.
Now she’s all alone, immobile in the dirt and she can’t
change her face to greet the evening pressing, cold,
around her.
And in the dark she can see new faces; silver like the
dew-reflected moon… They laugh at her dress and sing
like wind in the winter-time, wildflower tongues and
moth-wing ears they sing:
«We have a doll from a human child! Hey, hey!
We found her floundered in the dirt! Hey, hey!
Her eyes are painted pools of water! Hey, hey!
Her skin is frost on the velvet skull of a fallen
deer!»
And in the dark she can lift her head! Silver arms and
hands help her dance and blink like a firefly!
Underneath a bursting moon, twenty years elapse and
soon the sun is up, and she is cloth: Mathilde in the
dirt…
She would gasp in disbelief and she would bend her face
with crimson smiles were it not for the daylight, were
she not a pile of stuffing!
She knots her brains remembering each leap beneath the
gnarled and starlit treetops, her flight through
hanging willow curtains…
She wonders at the people with the caterpillar fingers
and the cat-claws, the beetle wings and clothes of lichen!
But now she hears a sound, a caravan approaches and she
shivers in the dust! Her girl has come to find her!
Now she’s held aloft, a woman cries and dries her eyes
on lost Mathilde from decades past who wandered far and
wandered back!
Songtekstvertaling
Ze is paardenhoef stof en stof en de luie zonnestralen zullen op haar ongebleekte ogen hurken.
Ze beweegt zich treurig door het bos, hangend aan de
rug van een caravan, draad en spijker hebben haar gevangen.
hand.
Ze geeft haar greep op en tuimelt naar de aarde, naar de wielrutten, een verwarde hoop calico.
Ze snakt naar dryly voor het meisje dat fluisterde als een blad.
in de herfst-tijd, met winter huid en adem van klaver.
Nu is ze helemaal alleen, immobiel in de modder en ze kan niet
verander haar gezicht om de avond te begroeten drukend, koud,
om haar heen.
En in het donker kan ze nieuwe gezichten zien; zilver als de
dauw-gereflecteerde maan ... ze lachen om haar jurk en zingen
zoals wind in de winter, wilde bloem tongen en
mot-wing oren ze zingen:
"We hebben een pop van een menselijk kind! Hey, hey!
We vonden haar in de modder. Hey, hey!
Haar ogen zijn beschilderde waterpoelen! Hey, hey!
Haar huid is vorst op de fluwelen schedel van een gevallen
hert!»
En in het donker kan ze haar hoofd optillen. Zilveren armen en
handen helpen haar dansen en knipperen als een vuurvlieg!
Onder een barstende maan, verstrijken twintig jaar.
binnenkort is de zon op, en ze is doek: Mathilde in de
vuil…
Ze snakte naar ongeloof en buigde haar gezicht.
met karmozijnrode glimlach was het niet voor het daglicht, waren
ze is geen stapel vulling!
Ze knoeit haar hersenen en herinnert zich elke sprong onder de
knarled en starlit boomtoppen, haar vlucht door
hangwilggordijnen…
Ze vraagt zich af naar de mensen met de rups vingers
en de kat-klauwen, de kevervleugels en kleding van korstmos!
Maar nu hoort ze een geluid, een caravan nadert en ze
rillingen in het stof! Haar meisje is gekomen om haar te vinden!
Nu zit ze in de lucht, een vrouw huilt en droogt haar ogen
op verloren Mathilde uit het verleden die ver dwaalde en
teruggelopen!