Christy Moore — Farewell To Pripjat songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Farewell To Pripjat" van Christy Moore.
Songteksten
It was a Friday in April 1986
The day that the nightmare began
When the dust it rained down on our buildings and streets
And entered our bedrooms at noon
Touched the grass and the trees, bicycles, cars
Beds books and picture frames too
We stood around, helpless, confused
Nobody knew what to do
At two o’clock on Sunday the buses arrived
A fleet of a thousand or more
We were ordered to be on our way
Not knowing what lay in store
Some of our citizens fled in dismay
And looked for a good place to hide
Four o’clock came and the last bus pulled out
T’was the day our lovely town died
And the shirts, sheets and handkerchiefs crack in the wind
On the window ledge the withering plants
And the Ladas and Volgas are parked by the door
And the bike’s in its usual stance
Our evergreen trees lie withered and drooped
They’ve poisoned our fertile land
The streets speak a deafening silence
Nothing stirs but the sand
A visit back home is so eerie today
A modern Pompeii on view
To see all the old shops and the Forest Hotel
And the Promyet Cinema too
The mementos we gathered were all left behind
Our Photos, letters and cards
The toys of our children untouchable now
Toy soldiers left standing on guard
So fare thee well Pripyat, my home and my soul
Your sorrow can know no relief
A terrifying glimpse of the future you show
Your children all scattered like geese
The clothes line still sways but the owners long gone
As the nomadic era returns
The question in black and white blurred into grey
The answer is too easy to learn
And the shirts, sheets and handkerchiefs crack in the wind
On the window ledge the withering plants
And the Ladas and Volgas are parked by the door
And the bike’s in its usual stance
Our evergreen trees lie withered and drooped
They’ve poisoned our fertile land
The streets speak a deafening silence
Nothing stirs but the sand
Songtekstvertaling
Het was een vrijdag in April 1986
De dag dat de nachtmerrie begon
Toen het stof op onze gebouwen en straten regende.
En kwam om 12 uur onze slaapkamers binnen.
Raakte het gras en de bomen aan, fietsen, auto ' s
Boeken en foto ' s
We stonden daar, hulpeloos, verward.
Niemand wist wat te doen.
Op zondag om twee uur kwamen de bussen aan.
Een vloot van duizend of meer
We moesten vertrekken.
Niet weten wat er op het spel staat
Sommige van onze burgers zijn ontzet gevlucht.
En zocht een goede schuilplaats.
Vier uur kwam en de laatste bus vertrok.
Het was de dag dat onze mooie stad stierf.
En de shirts, lakens en zakdoeken breken in de wind
Op de vensterbank de afstervende planten
En de Lada ' s en Volgas staan bij de deur geparkeerd.
En de fiets is in zijn gebruikelijke houding
Onze groene bomen liggen verdord en kwijlend
Ze hebben ons vruchtbare land vergiftigd.
De straten spreken een oorverdovende stilte
Niets roert, behalve het zand.
Een bezoek thuis is zo griezelig vandaag
Een moderne Pompeii met uitzicht
Om alle oude winkels en het Boshotel te zien
En de Promyet Cinema ook.
De herinneringen die we verzamelden werden allemaal achtergelaten.
Onze foto' s, brieven en kaarten
Het speelgoed van onze kinderen is nu onaantastbaar.
Speelgoedsoldaten die op wacht staan
Vaarwel Pripyat, mijn thuis en mijn ziel
Jouw verdriet kan geen verlichting kennen
Een angstaanjagende glimp van de toekomst die je laat zien
Je kinderen verstrooid als ganzen
De kledinglijn slingert nog steeds, maar de eigenaren zijn al lang weg.
Als het nomadische Tijdperk terugkeert
De vraag in zwart en Wit vervaagde tot grijs
Het antwoord is te gemakkelijk om te leren
En de shirts, lakens en zakdoeken breken in de wind
Op de vensterbank de afstervende planten
En de Lada ' s en Volgas staan bij de deur geparkeerd.
En de fiets is in zijn gebruikelijke houding
Onze groene bomen liggen verdord en kwijlend
Ze hebben ons vruchtbare land vergiftigd.
De straten spreken een oorverdovende stilte
Niets roert, behalve het zand.