Christine Kane — She Don't Like Roses songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "She Don't Like Roses" van Christine Kane.
Songteksten
She don’t like roses
She don’t like champagne
She took a step away from the fast lane
She lives on Jones Road
Down by the freight train
You met her on Monday
You were in love by Tuesday night
She lived in Detroit
She lived in Boston
She had a couple years there
She got lost in
She still gets shake-y
But not too often
You take her in your arms
When you want to calm her down
And her bed is under her window
And the sun’s going down in the west
And her voice whispers softly, Go real slow
And you watch the rhythm of her breath
She wants a tree house
She wants a garden
A little bit of land
To put her hands in
It smells like lavender
In her apartment
It’s always on your clothes
Every time you’re going home
And her bed is under her window
And her fingers brush over your chest
With your heart beating fast you go real slow
And you match the rhythm of her breath
And if all your dreams come true
Do your memories still end up haunting you?
Is there such a thing as really breaking through
To another day and a brighter shade of blue?
And her bed is under her window
And her arm’s laying over your chest
And the street light is soft on her pillow
You can feel the rhythm of her breath
She don’t like roses
She don’t drink champagne
And now you’re walking home
In the soft rain
You pass the mailman
You watch the lights change
And you’re feeling fine
And you don’t even mind the rain
Songtekstvertaling
Ze houdt niet van rozen.
Ze houdt niet van champagne.
Ze nam een stap weg van de fast lane
Ze woont op Jones Road.
Bij de goederentrein
Je hebt haar maandag ontmoet.
Je was dinsdagavond verliefd.
Ze woonde in Detroit.
Ze woonde in Boston.
Ze had daar een paar jaar gezeten.
Ze verdwaalde in
Ze wordt nog steeds shake-y
Maar niet te vaak
Neem haar in je armen.
Als je haar wilt kalmeren
En haar bed ligt onder haar raam.
En de zon gaat onder in het westen
En haar stem fluistert zachtjes, ga heel langzaam
En je kijkt naar het ritme van haar adem
Ze wil een boomhut.
Ze wil een tuin.
Een beetje land
Om haar handen in
Het ruikt naar lavendel.
In haar appartement
Het zit altijd op je kleren.
Elke keer als je naar huis gaat
En haar bed ligt onder haar raam.
En haar vingers borstelden over je borst
Met je hart snel kloppend ga je heel langzaam
En je komt overeen met het ritme van haar adem.
En als al je dromen uitkomen
Blijven je herinneringen je achtervolgen?
Is er zoiets als echt doorbreken?
Op een andere dag en een helderdere kleur blauw?
En haar bed ligt onder haar raam.
En haar arm ligt over je borst.
En het straatlicht is zacht op haar kussen
Je kunt het ritme van haar adem voelen.
Ze houdt niet van rozen.
Ze drinkt geen champagne.
En nu loop je naar huis.
In de zachte regen
Je passeert de postbode.
Je ziet de lichten veranderen.
En je voelt je prima.
En je vindt de regen niet eens erg.