Christine Fellows — vertebrae songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "vertebrae" van Christine Fellows.
Songteksten
A photo essay of a family in mourning
Perforated ever-so-slightly
To better let the light seep through
Sunday traffic clears a path
We float inches above the road
Close our eyes and drive so slow
Like we never need to get home
To clear the doorstep of flowers
Throw open the blinds in his empty room
Avert our eyes from his fingerprints
Is there something I’m forgetting?
Fall to my knees in the hospital parking lot
On the way in arms full of branches
I am dead fall, dead fall
Last time I came here to visit him
I ran sunburnt through the halls
My arms full of tiger-lilies
I don’t remember this
I was told to go home
Clear the doorstep of flowers
Throw open the blinds in his empty room
Avert my eyes from his fingerprints
Is there something I’m forgetting?
Why, when you know you should go
Is it so hard to leave?
Why, when you know you should go
Is it so hard to leave?
Why, when you know you should go…
Came this far to say goodbye to set things right
Instead I fiddle with his blankets fetching coffee
No one will drink
I am not prepared
Through the hush of debts and the roar of engines
We’ll struggle to recall
This is how it ended
This is how it ends
Home
Turn the key in the door and pause
For what seems like an awfully long time
There’s something I’m both remembering and forgetting
A name on the tip of my tongue
Why, when you know you should go
Is it so hard to leave?
Why, when you know you should go
Is it so hard to leave?
Why, when you know you should go
Is it so hard to leave?
Why, when you know you should go…
Songtekstvertaling
Een foto-essay van een rouwende familie
Ooit geperforeerd
Om het licht beter door te laten sijpelen
Zondags verkeer ontruimt een pad
We drijven enkele centimeters boven de weg.
Sluit onze ogen en rij zo langzaam
Alsof we nooit naar huis hoeven.
Om de deur van de bloemen te ontruimen
Doe de gordijnen open in zijn lege kamer.
Wend onze ogen van zijn vingerafdrukken af.
Is er iets dat ik vergeet?
Op m ' n knieën op de parkeerplaats van het ziekenhuis.
Op weg in armen vol takken
Ik ben een dode val, een dode val
De laatste keer dat ik hier kwam om hem te bezoeken
Ik ben door de gangen verbrand.
Mijn armen vol tijgerlelies
Ik kan me dit niet herinneren.
Ik moest naar huis.
Maak de deur van de bloemen schoon
Doe de gordijnen open in zijn lege kamer.
Wend mijn ogen van zijn vingerafdrukken af.
Is er iets dat ik vergeet?
Waarom, als je weet dat je moet gaan
Is het zo moeilijk om weg te gaan?
Waarom, als je weet dat je moet gaan
Is het zo moeilijk om weg te gaan?
Waarom, als je weet dat je moet gaan…
Zo ver gekomen om afscheid te nemen om dingen recht te zetten.
In plaats daarvan knoei ik met zijn dekens om koffie te halen.
Niemand zal drinken.
Ik ben niet voorbereid.
Door het zwijgen van schulden en het brullen van motoren
We zullen moeite hebben om ons terug te roepen.
Dit is hoe het eindigde.
Zo eindigt het.
Huis
Draai de sleutel in de deur en pauzeer
Voor wat erg lang lijkt.
Er is iets wat ik me herinner en vergeet.
Een naam op het puntje van mijn tong
Waarom, als je weet dat je moet gaan
Is het zo moeilijk om weg te gaan?
Waarom, als je weet dat je moet gaan
Is het zo moeilijk om weg te gaan?
Waarom, als je weet dat je moet gaan
Is het zo moeilijk om weg te gaan?
Waarom, als je weet dat je moet gaan…