Christina Rosenvinge — La noche del incendio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La noche del incendio" van Christina Rosenvinge.
Songteksten
Aparte del incendio algo nos reunía allí
Tal vez era el silencio entonces roto por las mil
Sirenas antirrobos, alarmas que al sonar
Formaban el acorde que define a esta ciudad
Era como un festival inesperado en la noche estival
El papel incandescente caía como lluvia sideral
Una carta ardiendo aún
Me cayó muy cerca, entonces tú
Tú, precisamente tú
La apagaste de repente
Me dijiste algo insolente
Y volviste a desaparecer
Me condenan por asalto, me condenan por robar
La condena es un anhelo que no puedo precisar
Me atrapa, me consume, me nubla la razón
A mí, que saqué notable en arte y manipulación
Esa noche el resplandor borró la luz del día y su terror
Los muchachos se embravaban
Las chicas parecían estar en flor
Oí la música sonar y acepté la única invitación
Tú, precisamente tú
Con tus modos indolentes
Me escribiste tu nombre en la frente
Y volviste a desaparecer
Los rascacielos arden, todo debería arder
Te gusta echar de menos pero no sabes querer
Te empeñas en atarme y luego echas a correr
Si el monstruo te da miedo ¿por qué le das de comer?
El diablo se lamenta y dice ¿pero cuál es mi función?
¡el de arriba es ya tan torpe
Que no hay manera de hacerlo peor!
Y se pincha un Lexatin
Con la punta de su tenedor
Tú, precisamente tú
En tu caos, tan diligente
La maldad suele ser inconsciente
Y vestirse de fatalidad
Tú, precisamente tú
Con tu amor intermitente
Del pasado saltas al presente
Y de nuevo, a desaparecer
Songtekstvertaling
Behalve het vuur heeft iets ons daar verzameld.
Misschien was het de stilte dan gebroken door de duizend
Anti-diefstal sirenes, alarmen die geluid
Ze vormden het akkoord dat deze stad definieert.
Het was als een onverwacht festival op de Zomernacht.
Het gloeiende papier viel als siderische regen.
Een brief die nog steeds brandt
Ik viel heel dichtbij, dus jij ...
Jij, precies jij.
Je zette het ineens uit.
Je zei iets brutaals tegen me.
En je verdween weer.
Ik ben veroordeeld voor geweldpleging, ik ben veroordeeld voor diefstal.
Veroordeling is een verlangen dat ik niet kan specificeren
Het vangt me, het verteert me, het vertroebelt mijn reden
Voor mij, die ik Opmerkelijk tekende in kunst en manipulatie
Die nacht wiste de gloed het licht van de dag en zijn angst
De jongens werden boos.
De meisjes leken in bloei te staan.
Ik hoorde de muziek spelen en accepteerde de enige uitnodiging
Jij, precies jij.
Met uw indolente manieren
Je schreef je naam op mijn voorhoofd.
En je verdween weer.
Wolkenkrabbers branden, alles moet branden.
Je mist graag, maar je weet niet hoe je moet liefhebben.
Je probeert me vast te binden en dan ren je weg.
Als het monster je bang maakt, waarom geef je hem dan te eten?
De duivel jammert en zegt, maar wat is mijn functie?
die hierboven is al zo onhandig.
Dat er geen manier is om het erger te maken!
En hij steekt een Lexatin.
Met de punt van zijn vork
Jij, precies jij.
In uw chaos, zo ijverig
Het kwaad is vaak onbewust.
En kleden met dodelijke afloop
Jij, precies jij.
Met uw intermitterende liefde
Van het verleden spring je naar het heden
En opnieuw, om te verdwijnen