Chris Foster — Storm of the Century songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Storm of the Century" van Chris Foster.
Songteksten
The keys are the islands along Florida Bay
There a paradise found for most all.
The locals all live the fine life everyday
Only few still alive may recall.
About the sea and its fury when it was torn by the gales
And how nothing could stand in its way
Saltwater canyons made of 30 feet swales
That came ashore one labor day
The pressure was falling the tides on the move.
It was nothing liked we’d ever seen
Winds from the north waves from the south
And a small piece of land in between.
We boarded up windows, pulled in our boats
Made our havens as safe as could be We couldn’t imagine what was to be Everything would end up in the sea.
Ii. The storm started coming the pressure was dropping
Large waves started hitting the beach
Lighting was flashing, timbers were flying
And safety was clear out of reach.
The railroad was sent from south of Miami
To rescue us but to no avail
A wave washed the train cars right off of the track
And it ate 30 miles of the rail
The wind knock me over I grabbed my sister
And she clang to me for her young life
She couldn’t hang on despite fear in her eyes
And her fingernails digging like knives
I whispered I love you as she drifted away
Then some sand blasted me in the eye
I found refuge on the top of a tree
Placed there by the 20 foot tide.
Iiii awoke the next morning after being unconscious
The storm of the century had past
The slow falling rain mixed with tears in my eyes
As I wondered who all didn’t last
No blade of grass no tree left standing
Every building was washed out to sea
Dazed and confused I stood comprehending
What my eyes told me to see.
Where is my family, where is my home
They were nowhere in sight, someone said
I sat by the water with my head in my hands
Wondering if I was better off dead?
I had to go on, they needed my help
As we mournfully stacked all the dead
We all said a prayer then we lit them on fire
Its an image that won’t leave my head
Iv. Great walls of water swallowed some whole
In a battle between God and Man
Four hundred twenty three lives were the toll
And I will never quite understand
An 18-foot monument stands off us 1
With remains of so many who died.
Words of remembrance with the date etched in bronze
September 2nd 1935
I am so lucky that I’m hear to retell
God gave me a final reprieve
Nothing short of a miracle surviving the gales
As I desperately held to a tree
Now I share the memory with family and friends
Sleepless nights sure have riddled my life
Remembering all of the lives lost that day
Is a memory that cuts like a knife.
Artist notes: This song was crafted from 2 accounts of the storm.
J. E. Duane who worked for the weather bureau and was stationed
In the keys and from Bernard Russell who is a life long resident
Of the keys. After many weeks of trying to capture the power of The storm in words, I thought the human element of telling the
Story from the perspective of a survivor would yield the most
Vivid images of imagination. Only about 10 people still alive could
Ever relate to the true horror of this event. In the writing of the song,
It picked up momentum once I read Mr. Duane’s log notes.
The details of events. It seemed to give the song the backbone
It needed. The personal side of the song is all Bernard.
Songtekstvertaling
De sleutels zijn de eilanden langs Florida Bay.
Er is een paradijs voor iedereen gevonden.
De lokale bevolking leeft elke dag het fijne leven.
Slechts weinigen die nog leven herinneren zich dat.
Over de zee en haar woede toen het verscheurd werd door de gales
En hoe niets hem in de weg kon staan
Zoutwaterkanonnen gemaakt van 10 voet swales
Die op een dag van de arbeid aan land kwam
De druk daalde de getijden tijdens de beweging.
Het was niets wat we ooit gezien hadden.
Wind uit het noorden golven uit het zuiden
En een klein stukje land ertussen.
We hebben de ramen dichtgetimmerd, onze boten binnengehaald.
We hebben onze havens zo veilig mogelijk gemaakt. we konden ons niet voorstellen dat alles in zee terecht zou komen.
Ii. de storm begon te komen de druk daalde
Grote golven begonnen het strand te raken.
De verlichting flitste, de bomen vlogen.
En veiligheid was buiten bereik.
De spoorlijn kwam uit Miami.
Om ons te redden, maar zonder resultaat.
Een golf waste de treinwagons van de baan.
En het at 30 mijl van de rail
De wind sloeg me omver ik pakte mijn zus
En ze klampt zich aan mij vast voor haar jonge leven.
Ze kon het niet volhouden ondanks de angst in haar ogen.
En haar vingernagels graven als messen
Ik fluisterde dat ik van je hou terwijl ze wegdreef.
Toen schoot er zand in m ' n oog.
Ik vond een schuilplaats op de top van een boom
Geplaatst bij de 20 voet getij.
Iiii ontwaakte de volgende ochtend nadat hij bewusteloos was.
De storm van de eeuw was voorbij
De langzaam vallende regen gemengd met tranen in mijn ogen
Ik vroeg me af wie het niet volhield.
Geen grassprietje geen boom meer overeind
Elk gebouw werd naar zee gespoeld.
Verbijsterd en verward stond ik te begrijpen
Wat mijn ogen me vertelden om te zien.
Waar is mijn familie, waar is mijn thuis?
Ze waren nergens te zien, zei iemand.
Ik zat bij het water met mijn hoofd in mijn handen
Me afvragend of ik dood beter af was?
Ik moest doorgaan, ze hadden mijn hulp nodig.
Terwijl we treurig alle doden stapelden
We zeiden allemaal een gebed en staken ze in brand.
Het is een beeld dat mijn hoofd niet zal verlaten
Iv. Grote wanden van water slikte een hele
In een strijd tussen God en de mens
Vierhonderd drieëntwintig levens waren de tol
En Ik zal het nooit helemaal begrijpen
Een 18-voet monument staat van ons af 1
Met resten van zovelen die stierven.
Woorden van herinnering met de datum geëtst in brons
2 September 1935
Ik heb zo ' n geluk dat ik moet overdoen.
God gaf me een laatste uitstel.
Niets minder dan een wonder dat de gales overleeft.
Zoals ik wanhopig vasthield aan een boom
Nu deel ik de herinnering met familie en vrienden
Slapeloze nachten hebben mijn leven doorzeefd.
Ik herinner me alle levens die die dag verloren zijn gegaan.
Is een herinnering die snijdt als een mes.
Artist notes: dit nummer is gemaakt van 2 accounts of the storm.
J. E. Duane die voor het weerbureau werkte en gestationeerd was
In de keys en van Bernard Russell, die een levenslange bewoner is
Van de sleutels. Na vele weken proberen om de kracht van de storm in woorden vast te leggen, dacht ik dat het menselijke element van het vertellen van de
Het verhaal vanuit het perspectief van een overlevende zou het meest opleveren
Levendige beelden van verbeelding. Slechts ongeveer 10 mensen die nog in leven konden
Ken de ware gruwel van deze gebeurtenis. In the writing of the song,
Het ging sneller toen ik Mr Duane ' s aantekeningen las.
De details van de gebeurtenissen. Het leek het lied de ruggengraat te geven
Het was nodig. De persoonlijke kant van het lied is allemaal Bernard.