Chorus Angelicus — Untraveled Worlds songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Untraveled Worlds" van Chorus Angelicus.
Songteksten
I cannot rest from travel; I will drink life to the lees.
All times I have enjoyed greatly, have suffered greatly, both with those that
loved me, and alone.
I am a part of all that I have met; yet all experience is an arch wherethrough
gleams that untraveled world.
That untraveled world whose margin fades forever and forever when I move.
How dull it is to pause, to make an end, to rust unburnished, not to shine in
use!
To shine in use!
As though to breathe were life!
Were life!
Life!
Life piled on life were all too little, and of one to me little remains;
but every hour, every hour is saved from that eternal silence, something more,
something more, a bringer of new things; and vile it were for some three suns
to store and hoard myself, and this grey spirit yearning in desire to follow
knowledge like a sinking star, beyond the utmost bound of human thought.
Come, come my friends, 'tis not too late to seek a newer world.
Push off, and sitting well in order smite the sounding furrows; for my purpose
holds to sail beyond the sunset, and the baths of all the western stars,
until I die.
Though much is taken, much abides; and though we are not now that strength
which in old days moved earth and heav’n, that which we are, we are,
one equal temper of heroic hearts, that which we are, we are, one equal temper
of heroic hearts.
Made weak by time and fate, but strong in will.
To strive, to seek, to find, and not to yield!
And not to yield!
And not to yield!
Songtekstvertaling
Ik kan niet rusten van reizen, Ik drink het leven op de Lee ' s.
Alle keren dat ik enorm genoten heb, heb ik veel geleden, zowel met degenen die
hield van me, en alleen.
Ik ben een deel van alles wat ik heb ontmoet, maar alle ervaring is een boog waar doorheen
dat straalt die onbeschadigde wereld uit.
Die Onbevlekte wereld wiens marge voor altijd vervaagt als ik beweeg.
Hoe saai het is om te pauzeren, om een einde te maken, om te roest niet verbrand, niet om te schijnen in
gebruik!
Om te schijnen in gebruik!
Alsof ademen leven is.
Waren het leven!
Leven!
Het leven stapelde zich op het leven was maar al te weinig, en van één voor mij waren er weinig overblijfselen;
maar elk uur, elk uur wordt gered van die eeuwige stilte, iets meer,
iets meer, een brenger van nieuwe dingen; en verachtelijk was het voor zo ' n drie zonnen
om mezelf op te slaan en op te slaan, en deze grijze geest verlangend om te volgen
kennis als een zinkende ster, boven de uiterste grens van menselijk denken.
Kom, vrienden, het is nog niet te laat om een nieuwere wereld te zoeken.
Afrukken, en goed zitten om de klinkende fronten te slaan; voor mijn doel
houdt om te zeilen voorbij de zonsondergang, en de baden van alle westerse sterren,
tot ik sterf.
Hoewel er veel genomen wordt, blijft er veel over; en hoewel we nu niet die kracht zijn
die in oude dagen de aarde en heav ' n bewogen, dat wat we zijn, we zijn,
een gelijke temperament van heldhaftige harten, wat we zijn, zijn we, een gelijke temperament
van heldhaftige harten.
Zwak gemaakt door tijd en lot, maar sterk in wilskracht.
Om te streven, te zoeken, te vinden, en niet toe te geven!
En niet toegeven!
En niet toegeven!